آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
مصلحت یا ضرورت
همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی در پی ضرورت های جدی ای که به لحاظ هدایت نسل جوان و نوجوان در مدارس وجود داشت ، شهیدان بزرگوار رجایی و باهنر بنیادی را پایه گذاری کردند
آیا مگر مدیران و تصمیم گیرندگان سطح بالای آموزش و پرورش چه اقدامی برای تقویت این نهاد برخاسته از متن انقلاب انجام داده بودند که متقابلا متوقع درخشش های شگرف باشند؛ اگرچه الحق والانصاف مربیان تربیتی بسیار بیش از آنچه در توانشان بود از خود مایه گذاشتند و توفیقات فراوانی داشتند.
حذف معاونت پرورشی
مدیران و برنامه ریزان ما به جای این که مانند دیگر بخشهای موجود در مدرسه درصدد تعیین و تعریف وظایف این عزیزان در گستره امکان آنان برآیند، نه تنها این کار را نکردند، بلکه آنچه را به عنوان شرح وظایف مدون کردند بسیار وسیع تر از کار دیگران در شرایط مساوی بود و در عین حال هر کار زمین مانده ای که صبغه فرهنگی و تربیتی داشت را نیز به تدریج به عنوان وظایف آنان قلمداد کردند و سرانجام گفتند چون مربیان تربیتی موفق نبودند، موضوع امور تربیتی چندان اهمیتی ندارد؛ بنابراین در صدر آن به معاونتی در سطح وزارت نیاز نیست و با ایجاد معاونت تربیت بدنی و اولویت بخشی به پرورش جسمی دانش آموزان و حذف معاونت پرورشی از ستاد تا صف هر آنچه توانستند به حریم آنان تاختند و یکطرفه به قاضی رفتند و راضی برگشتند، در حالی که برای این متهمان واهی هیچ فرصت و مکانی برای دفاع نگذاشتند.
در این بخش جا دارد به سخن شهید بزرگوار حجت الاسلام باهنر در جمع مربیان تربیتی در اسفندماه 1359نظری بیفکنیم : «...اشکال امور تربیتی این است که تقریبا یک نهاد انقلابی است ، ولی جدای از وزارت آموزش و پرورش نیست ؛ یعنی در درون وزارت آموزش و پرورش ، یک نهاد انقلابی به وجود آمده است. اگر مستقل بود ما راحت می گفتیم که آقای امور تربیتی ، تو خودت برای خودت برنامه بریز، کتاب بنویس و کلاس تشکیل بده و جدای از مدرسه برای دانش آموزان فعالیت کن...»
آیا این جمله شهید باهنر موید این نکته نیست که به زعم مدعیان ، اگر ضعفی به روند عملکرد امور تربیتی وارد باشد ناشی از بی مهری و بی توجهی برنامه ریزان آموزش و پرورش در طول دوران پس از انقلاب نسبت به ارزش و تعریف جایگاه مربیان تربیتی است؛
|
بیانات رهبرمعظم انقلاب،در جمع مربیان تربیتی |
بخش فرهنگی انقلاب یعنی محتوای فکری انقلاب باید از طریق انتقال به نسل نو - نسلی که به علت آلوده نبودن فطرتش آمادگی کامل برای پذیرش معیارها و ضوابط انقلاب را دارد - تداوم یابد تا این نسل در آینده بتواند بار انقلاب را به دوش بگیرد...»
کارشکنی دیروز، بی تفاوتی امروز
اما آیا به واقع با شرایطی که امروز برای امور تربیتی ایجاد شده است ، کارشکنی ای که در گذشته می شد و بی تفاوتی ای که امروز ایجاد شده می توان در قبال هجمه فرهنگی که سرمایه های عظیم کشور، جوانان ما را تهدید می کند ایستادگی کرد؛
البته در برهه ای سعی شد با القای طرح تعمیم این گونه بگوییم که در مدرسه همه مسوول تربیت دانش آموزان هستند که البته این گفته فی نفسه سخن درستی است، اما آیا به واقع توانستیم به آنچه گفتیم عمل کنیم و این نیز در شرایطی است که به دلیل حجم انبوه مطالب درسی غالبا معلمان عزیز ما علی رغم این که عرق و اندیشه پرداختن به تربیت دانش آموزان در سرشت آنان وجود دارد، مع الوصف فرصت پرداختن جدی و ورود در این مقوله از آنان سلب می شود و دیگر عوامل محیطهای آموزشی هم با توجه به تعریف مشخصی که در شرح وظایف هر یک از آنان آمده عمده مسائل حوزه تربیتی مانند:
تلاش به منظور ایجاد و تثبیت هویت دینی و ملی دانش آموزان /انتقال فرهنگ صحیح و اصیل انقلاب اسلامی و پیشگیری از نفوذ فرهنگ بیگانه /ایجاد امکان تعامل مفید با جامعه و تقویت حس مسوولیت پذیری و تعهد نسبت به دیگران /برنامه ریزی و غنی سازی اوقات فراغت دانش آموزان /کمک به منظور بروز و کشف استعدادها و خلاقیت های دانش آموزان /پاسخ به پرسشهای بی شمار جوانان و پرکردن خلائ موجود در مقابل تهاجم فرهنگی بیگانگان ، فرقه ها و گروههای ضاله ای که با جذابیت کاذب خود برای حذف هویت جوانان و خودباختگی آنان تلاشهای جدی ای می کنند./کمک به برانگیختن حس تشخص طلبی و عزت نفس نوجوانان و جوانان و تثبیت بنیادهای آن / و تعامل مفید و سازنده با خانواده ها به منظور کمک به حل مشکلات تربیتی و رفتاری دانش آموزان و... بدون متولی مانده و با عنایت به این که به لحاظ تجربی و تخصصی پاره پاره کردن مجموعه امور تربیتی به بخش تربیت بدنی و تندرستی ، بخش مشاوره و سازمان دانش آموزی که با عاریت گرفتن پست هایی از بخشهای دیگر ایجاد شده اند، مانند جداکردن اعضا و جوارح یک پیکر بود که همه باید همگام در خدمت یک هدف باشند، عملا نه تنها ما را از انجام رسالتی که برای هدایت و تربیت نسل جوان به عهده داریم دور نگه داشته ، بلکه این انفکاک از سویی از بروز توانمندی های موجود کاسته و از جانبی یک سلسله فعالیت های صوری و ظاهری جایگزین حرکتهای عمیق تربیتی شده و از سوی دیگر به دلیل فقدان وحدت رویه امکان دستیابی به اهداف تعلیم و تربیت را غیرممکن کرده است ؛ البته به این نکته اذعان داریم که روشهای تربیتی امروز به مقتضای زمان باید متفاوت با گذشته باشد و مربیان ما باید به سلاح علم و تخصص روز همراه با تعهد و تهذب مجهز باشند و این میسور نیست مگر ضمن یکپارچه دیدن مجموعه معاونت پرورشی متشکل از بخشهای تربیت بدنی و تندرستی ، مشاوره و سازمان دانش آموزی ؛ از نظریات نخبگان مدرسه دیده که کار تربیتی را به طور جدی لمس و تجربه نموده و فراز و نشیب ها را درک کرده اند در تجدید ساختار و تشکیل ارکان امور تربیتی بهره بگیریم.
در پایان با عنایت به این که نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی و وزیر متدین و ارزشی وزارت آموزش و پرورش که شخصا به اهمیت جایگاه امور تربیتی در مدارس واقفند، هر کدام به نوعی درصدد احیای امور تربیتی هستند، انتظار می رود با درک علمی و متعهدانه و نه مصلحت اندیشانه به این عمل مبادرت ورزیده و مجموعه مقدس معاونت پرورشی را به صورتی که در بالا به آن اشاره شد به تجدید ساختار اصولی پرداخته ، به گونه ای که ضمن جامع نگری و عاریت نگرفتن پست ها از بخشهای دیگر، از ابتدا مقتدرانه تشکیلات معاونت پرورشی را تعریف کرده تا در تثبیت و قوام بخشی به جایگاه آن گامی اساسی برداشته شده باشد و از این رهگذر در محضر خدای سبحان و نسل آینده سربلند باشیم.
انشاالله
سیدمحسن حاج باباییان
کارشناس ارشد تعلیم و تربیت اسلامی 
کارشناس ارشد تعلیم و تربیت اسلامی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
اگر VAR بود دو بار اخراج میشدم!
گفت و گو
