روز سوادآموزی
در رژیم پهلوی ، مسوولیت مبارزه با بی سوادی به عنصر فاسدی به نام اشرف پهلوی (خواهر شاه معدوم) محول شده بود که همین امر نشانگر آن است که برنامه جامع و عزم راسخی برای مبارزه با بی سوادی وجود نداشت لذا این پدیده دردناک رشد قابل توجهی یافته بود ، به طوری که طبق آمار در سال 1355 تنها 47 درصد جمعیت 6 سال به بالای کشور با سواد بودند.
با توجه به اهمیت بحث سوادآموزی و تحصیل علم در دین اسلام ، امام خمینی در نخستین سال انقلاب به تاریخ 7 دی 1358 طی پیامی فرمان تشکیل نهضت سوادآموزی را صادر کردند ، در قسمتی هایی از این پیام چنین آمده است : «از جمله حوائج اولیه برای هر ملت که در ردیف بهداشت و مسکن بلکه مهم تر از آنهاست آموزش برای همگان است. مع الاسف کشور ما وارث ملتی است که از این نعمت بزرگ در رژیم سابق محروم و اکثر افراد کشور ما از نوشتن و خواندن برخوردار نیستند ، چه رسد به آموزش عالی. مایه بسی خجلت است که در کشوری که مهد علم و ادب بوده و در سایه اسلام زندگی می کند که طلب علم را فریضه دانسته است ، از نوشتن و خواندن محروم باشد. ما باید در برنامه دراز مدت ، فرهنگ وابسته کشورمان را به فرهنگ مستقل و خودکفا تبدیل کنیم و اکنون بدون از دست دادن وقت و تشریفات خسته کننده ، برای مبارزه با بی سوادی به طور ضربتی و بسیج عمومی قیام کنیم تا ان شاءالله در آینده نزدیک ، هر کس نوشتن و خواندن ابتدایی را آموخته باشد.... من از ملت عزیز امید دارم که با همت والای خود ، بدون فوت وقت ، ایران را به صورت مدرسه ای درآورند و در هر شب و روز و در اوقات بیکاری یکی ، دو ساعت را صرف این عمل شریف نمایند.»
امام خمینی چندی بعد حجت الاسلام محسن قرائتی را به سمت نماینده خود در سازمان نهضت سوادآموزی تعیین کردند و از ایشان خواستند تا با هماهنگی مسوولان این سازمان و وزارت آموزش و پرورش ، مسوولیت خویش را به بهترین نحو انجام دهد. بعدها 7 دی به عنوان روز سوادآموزی در کشور تعیین شد. قابل ذکر است که نهضت سوادآموزی در طول سالهای بعد از انقلاب موفقیت های شایان توجهی داشته است و در آغاز دهه سوم انقلاب طبق سرشماری ، 80 درصد جمعیت بالای 6 سال ، با سواد بوده اند ، همچنین تعدادی از سوادآموزان این نهضت موفق به کسب مدارج بالای علمی و حتی اخذ مدرک دکترا نیز شده اند.
گفت و گو
