در ستایش کندی

این ناظر توان آن را دارد که خود را جای دیگران بگذارد، به خیر و سود دیگران هم بیندیشد برای همین هم منطقی‌تر است، زود عصبانی نمی‌شود و دلسوزی می‌کند.

همه ما در وجودمان انسانی معصوم و کودک داریم که سریع عصبانی می‌شود، زود دل می‌بندد و به سرعت می‌خواهد دل بکند، اما ناظر بالغ و مسن ما کسی است که ترمز را می‌کشد، به میزان تقویت این ناظر می‌توان امیدوار بود که روابطی بهتر و سالم‌تر برایمان پدید می‌آید و خودمان آرام‌تر و رهاتر خواهیم بود. مرد آرام فیلم‌های کلاسیک را در خاطر دارید همان مرد ایده‌آل خوش‌پوش که کم می‌گفت، پای اصولش می‌ایستاد، اما قابل اعتماد و پخته بود، منفعل و بی‌حال نبود اما در هر حال خوددار و موقر بود. او نمی‌خواست شمایلش را پای عصبیت‌ها و لغزش‌های لحظه‌ای فدا کند و برای همین عاشقش می‌شدند، به او اعتماد می‌کردند و الگوی مردمان می‌شد. پس شاید بهتر است کند مثل مردان سینمای کلاسیک نگران شمایل خود باشید.