حسرت خشت اول

این روال را مقایسه کنید با آن چه این روزها در پرسپولیس و استقلال در حال رخ دادن است؛ یک نمایش تراژیک که در آن رگه‌هایی از کمدی هم قابل مشاهده است. دقیقا از مجموع حرف‌ها و عملکرد این دو باشگاه می‌توان فهمید که هیچ کس نمی‌داند، چه کار می‌کند و هر کاری می‌کنند بیشتر برای آن است که نشان دهند کاری دارند، می‌کنند.

باشگاه پرسپولیس که با کلی عزت و احترام برانکو ایوانکوویچ را به ایران آورد و روی نیمکت خود نشاند، به نظر می‌رسد تعارف‌های مرد کروات را جدی گرفته و انتظار دارد این مربی، به عشق رنگ قرمز این باشگاه، مجانی کار کند. بعد هم برای آن که بگویند نه مشکلی نیست و برانکو برمی‌گردد، اعلام رسمی می‌کنند که او در فلان روز در تهران است. فقط در این میان یک مشکل کوچک وجود دارد، روز گذشته خبر رسید که بلیت برگشت برانکو هنوز تهیه نشده است .

اوضاع انتخاب سرمربی در باشگاه استقلال حتی بامزه‌تر است. به تعداد آدم‌هایی که از مقابل ساختمان باشگاه آن رد شده‌اند، روایت جدی وجود دارد در مورد سرمربی فصل آینده آبی‌پوشان. هر کس حرفی می‌زند و دیگری در یک اقدام کاملا هماهنگ حرفی می‌زند که به اندازه 180 درجه با آن در تضاد است. منصوریان می‌آید و نمی‌آید؛ اتفاقی است که با یک جست‌وجوی سرسری در فضای مجازی، آدم را به سرگیجه می‌اندازد. تازه گزینه‌های بعدی آن قدر به هم بی‌ارتباط هستند که به طور دقیق می‌توان به کلمه «عدم استراتژی» رسید.

می‌گویند خشت اول اگر کج گذاشته شود، تا ثریا دیوار کج می‌رود اما هیچ کس نگفته تکلیف دیواری که حتی نمی‌توان خشت اول آن را گذاشت چیست؟ خانه‌ای که نساخته بوی ویران می‌دهد؛ شاید تعبیر درستی باشد.

افشین خماند

دبیر گروه ورزش