در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
دو استکان چای داغ
دو سه هفته ای است که پنجشنبه ها این ستون چاپ نمی شود. دو سه هفته ای است که ننوشته ام. راستش دنبال آخرین مهارت زندگی می گشتم. دنبال مهمترین مهارت. این «آخر» خیلی مهم است.
آخر معلوم می کند قصه خوب است یا بد. آخر معلوم می کند آدم خوب بود، خوشبخت بود، سربلند بود و ماند یا نه.
من هم دنبال آخر این ستون می گشتم. آخرین و مهمترین مهارت زندگی. یادداشت های قبلی را که نگاه می کردم ، می دیدم از «پول دوست داشتنی»، نوشته ام و از «تقدیس ناامیدی»، «از عشق تا هندوانه»، از «کنکور هولناک» تا «چطور بهتر بشنویم» و هزار تا چیز دیگر که بلد بودن هر کدامشان کمک می کند تا بهتر، راحت تر و خوشحالتر زندگی کنیم.
نوشتن درباره زندگی آدم را وامی دارد که درباره اش فکر کند. دقیق ، زیاد و با حساسیت و بعد از یک سال ، یک سال و نیم هر هفته نوشتن ، برگردد پشت سرش را نگاه کند و فکر کند اگر همه این مهارت ها را داشته باشیم ، اگر بلد باشیم روی موجها سواری کنیم.
اگر پولدار و باسواد و موفق باشیم. اگر همه دوستمان داشته باشند و احتراممان بگذارند، کار تمام است؛ دلمان می خواست باسواد و پولدار باشیم. قوی باشیم.
زندگی خانوادگی خوب ، بچه های خوب دوستان زیاد و کار خوبی داشته باشیم. حالا به فرض همه را داریم، پس کفشهایمان را در بیاوریم و فرشمان را پهن کنیم.
دیگر رسیده ایم؛ راستش به نظر نمی آید کار این اندازه ساده باشد. پول ، سواد، قدرت ، عشق ، هنر و هر چیز خوب دیگری که هست فقط سپر است. پول سپر است که فقر مثل یک خار زهری تیز قلبمان را مسموم نکند.
عشق سپر است که خودخواهی دل آدم را نپوساند، درس و سواد و آموزش سپر است که نادانی دل آدم را نکشد، نمیراند، نگنداند.
به دست آوردن قدرت های روحی سپر است تا ضعف ، آدم را زبون و ذلیل نکند. راستش همه اینها، فقط برای کسب آن آخرین مهارت، آن مهمترین مهارت به کار می آیند، برای این که دست آخر، وقتی صورتت چروک خورد، دستهایت لرزید، پایت از کار افتاد و چشمت بی سو شد، وقتی حتی مغزت دیگر درست کار نکرد.
دلت ، پشت همه این سپرها و محافظها تر و تازه و سالم مانده باشد از روز اول هم بهتر، چهل پنجاه سال، کمتر یا بیشتر، نگهداری شده، مراقبت شده و پرورده. همین است!
درست پیدایش کردم، آخرین مهارت. مهمترین مهارت. به کار گرفتن همه آن فوت و فن ها، یاد گرفتن همه آن قلق هاست تا مثل سپر، جلوی دلت بگیری.
درست که نگاه کنی ، می بینی همه خوبی های عالم همین است همه زیبایی جهان ، کوه ، آب ، گل ، پرنده ، بچه ها، هنر، نقاشی ، شعر، کتاب آسمانی ، عشق ، قصه ، نقش زیبای فرش ، باغچه ، وصف بهشت ، مسجد، کلیسا، آبشار، آتش ، همه هستی ، بسیج شده که دلت را سالم نگه دارد.
یادش به خیر حسین پناهی که می گفت.
...و رسالت من این خواهد بود
تا دو استکان چای داغ را
از میان دویست جنگ خونین به سلامت بگذرانم
مرجان فولادوند 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
