دنیای‌کودکی دخترک من

او می‌گفت: «سارا» امروز دختر خوبی نبوده، حرف‌های خوبی نزده و کارهای خوبی نکرده، به حرفم گوش نکرده و من هم برای همین او را در گوشه اتاق گذاشته‌ام تا تنها باشد و به کارهایی که کرده فکرکند. من نگاهی به گوشه اتاق انداختم و عروسک زیبا و کوچکش را در آن جا دیدم، با همان لباس توردار بلند و آن کلاه باشکوه؛ در حالی که فرزندم آن را برای تادیب در گوشه اتاق گذارده بود تا به کارهایی که کرده فکر کند.

دخترم ادامه داد: من دیگر نمی‌دانم با سارا چه کار کنم؟! واقعاً از دستش خسته شده‌ام! از من می‌خواهد که با او بازی کنم و وقتی قبول نمی‌کنم، شکایت می‌کند. چرا نمی‌فهمد که من کلی کار دارم؟! من از او می‌خواهم که در شستن ظرف‌ها کمکش کنم. اما دست‌های او کوچک است و به ظرفشویی نمی‌رسد. او بلد نیست که دستمالی که برای خشک کردن ظرف استفاده می‌کنیم را درست تا کند. من وقت ندارم همه چیز را یادش بدهم. کلی کار دارم. باید یک خانه بزرگ را تمیز کنم و غذا بپزم. اما سارا کمک حال من نیست.

حرف‌های دخترکوچولویم مانند ضربات پتک بر سرم فرود می‌آمد. او دختری شیرین و حرف شنو بود. اما من که درگیر کارهای روزمره و مسئولیت‌هایی بودم که روزبه‌روز بیشتر می‌شد، مرتب بر سر او غرمی زدم و گله‌گذاری می‌کردم، بی‌آن‌که دقت کنم که جملات من می‌تواند چه تاثیرات مخربی بر روح ظریف و شکننده او داشته باشد.

از آن روز به بعد رفتارم را با فرزندم تغییردادم، چون دیگر دنیا را از دریچه چشم او می‌دیدم. برایم مهم نیست که یک گوشه از سقف خانه تارعنکبوت باشد یا کمی گرد و خاک بر روی زمین دیده شود. پیشتر برایم خیلی اهمیت داشت که زنی نمونه باشم، همه کارهایم را سر وقت انجام دهم، آشپزی‌ام عالی باشد، خانه‌ای مرتب داشته باشم و در مقابل دیگران به شکل انسانی کامل ظاهر شوم. اما حال مهم‌ترین چیز برایم دخترم است. بگذار خانه‌مان پرشود از خاطرات مادر و فرزند. چه اهمیتی دارد که خانه برق بزند یا نه، در حالی که دوران کودکی تنها یک بار تجربه می‌شود؛ می‌رود و دیگر هم برنمی‌گردد. می‌خواهم فرزندم را با کوله‌باری از خاطره‌های خوب به سنین نوجوانی و جوانی برسانم. این است که اهمیت دارد و دیگر هیچ.