فاجعه سرخابی

سال‌ها بود که از آفت دو قطبی بودن فوتبال می‌گفتیم و می‌نوشتیم، این‌که نباید همه راه‌ها به استقلال و پرسپولیس ختم شود و باید اجازه داد تیم‌های دیگر هم نفس بکشند. همه آن حرف‌ها و نوشته‌ها درست بود، اما انتهای قصه چه شد؟ مثل خیلی جاهای دیگر از چاله درآمدیم و به چاه افتادیم. فوتبال را چند قطبی نکردیم که هیچ، دو قطبمان را هم دستی دستی داریم نابود می‌کنیم. دو قطبی که همه می‌دانند ریشه علائق همه دوستداران فوتبال به آنها بر می‌گردد و کسی را خوش نمی‌آید در گرداب بحران‌های مدیریتی، سیاست‌های آزمون و خطا و آمد و رفتن‌های شهرت طلبانه گرفتار شوند، اما متاسفانه چند سالی است در این گرداب مهلک گیر افتاده‌اند.

پرسپولیس آخرین بار هفته بیستم برابر پدیده و استقلال هفته بیست و دوم مقابل نفت مسجد سلیمان طعم پیروزی را چشیده‌اند. اولی در معرض سقوط قرار دارد و دومی کور سوی امیدش هم برای کسب سهمیه آسیا در دومین سال پیاپی، کم‌رنگ‌تر می‌شود، چرا؟ هرچند برخی تصمیم‌های اشتباه وزارت ورزش و جوانان در ابتدای فصل عامل اصلی شرایط کنونی این دو تیم است، اما کیست که نداند این تیم‌ها سال‌هاست چوب بی‌مدیریتی و رویکرد غلط حاکم بر ورزش را می‌خورند، ما دلمان می‌خواست قطب‌هایی در شان استقلال و پرسپولیس داشته باشیم نه این‌که داشته‌هایمان را نابود کنیم. مطمئنا برای هواداران سپاهان، تراکتورسازی و فولاد خوزستان هم قهرمانی و رقابت وقتی مزه شیرین‌تری دارد که نشانه‌هایی از سرخابی‌های پایتخت در این رقابت دیده شود.

وقتی ته دل بسیاری از هواداران فوتبال برای یکی از دو تیم سرخابی می‌تپد، آیا چنین وضعی شایسته این همه علاقه است؟

انتظار این است که چنین سرمایه اجتماعی عظیمی که اگر نگوییم بی نظیر که در دنیا کم نظیر است، براحتی به سمت نابودی سوق داده نشود و جا دارد حالا که خریداران این تیم‌ها آفتابی شده‌اند، مسئولان وسواس و دقت نظر زیادی در این باره داشته باشند و نگذارند سرخابی‌ها بمیرند، انها باید زنده و سرحال نفس بکشند و هوادارانشان هورا!

امید توفیقی / گروه ورزش