یادداشت

چاقو در دست کیست؟

اریک اشمیت، مدیرعامل گوگل در آخرین مجمع جهانی اقتصاد در داووس گفت «اتصال بهینه به اینترنت به حل مشکلات اساسی جهان کمک زیادی می‌کند.» او معتقد است اینترنت پرسرعت تقریبا طیف وسیعی از مسائل نظام‌مند از مشکلات دولتی گرفته تا آموزش‌و‌پرورش و حقوق بشر را برطرف می‌کند. مارک زاکربرگ، مدیرعامل فیسبوک هم بتازگی طرحی برای ارائه اینترنت برای مردم فقیر جنوب قاره آمریکا، بویژه کلمبیا راه‌اندازی کرد؛ طرحی که شروعی برای اتصال کل جهان به اینترنت محسوب می‌شود.

کد خبر: ۷۸۰۶۵۸

از دیگر سو، بیل‌‌گیتس از بنیانگذاران مایکروسافت این پروژه‌های نیکوکاری گوگل و فیسبوک را «شوخی» تلقی می‌کند. گیتس معتقد است: «مساله اصلی اتصال به اینترنت نیست. شما در خیلی از موقعیت‌های جغرافیایی به اینترنت دسترسی دارید، اما اتصال همگانی به اینترنت فرقی به حال کودک مبتلا به مالاریا و در حال مرگ از گرسنگی و کسانی که حساب بانکی ندارند، نمی‌کند.»

وقتی این اختلاف نظرهای اساسی بزرگان فناوری جهان بر سر اهمیت حیاتی اینترنت را کنار افشاگری‌های دنباله‌دار ادوارد اسنودن از حجم رسوایی‌های سیستم اطلاعاتی ایالات‌متحده در جاسوسی‌های اینترنتی‌اش از شهروندان آمریکایی و مردم دیگر کشورهای جهان گرفته تا شنود موبایل سران سیاسی جهان مانند آنگلامرکل بگذریم به این سوال می‌رسیم که بالاخره دسترسی به اینترنت خوب است یا نه؟ پاسخ به این پرسش کلیشه‌ای لابد همان تفاوت استفاده جراح یا قاتل از چاقو باید باشد. اما مشکل اینجاست که وقتی دولت‌هایی مانند ایالات‌متحده (که دست بر قضا از بزرگ‌ترین متولیان زیرساخت اینترنت در جهان است) خودشان امانتداری را رعایت نکرده و حرمتی برای حریم‌شخصی قائل نیستند، دیگر نه می‌توان جراح را شناخت و نه قاتل را. به همه اینها اضافه کنید استفاده ابزاری داعش از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی برای نشر و نمایش خونخواری‌های کثیف خود را. در چنین شرایطی شاید بتوان بزرگ‌ترین چالش سال گذشته در حوزه آی.‌سی.‌تی جهان را امنیت مجازی دانست. بالاخره باید تکلیف روشن شود که این چاقو در جهان در دست کیست و در دست که باید باشد، قبل از آن‌که بیمار روی تخت جراحی کاملا سلاخی شود؟!