چهره‌های سال

فرزان عاشورزاده

«به‌دلیل حملات همه‌جانبه فرزان که مثل موجی بزرگ حریفش را در برمی‌گیرد، این ورزشکار هجده ساله ایرانی لقب «سونامی»گرفته است.» این جملات را سایت فدراسیون جهانی تکواندو در مورد جوانی نوشته که در سال 93 همه کار کرد.

سونامی تکواندوی ایران هنوز 19 سال دارد و در همین سن پایین همه عناوین را درو کرده است و فقط یک مدال المپیک را در کارنامه کم دارد تا همه نوع مدال طلایی در کارنامه‌اش ثبت شده باشد.

او طلای بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ و طلای دو مرحله گرندپریکس منچستر و مکزیک و نقره گرندپریکس قزاقستان در سال ۲۰۱۴ را در کارنامه دارد. او در گرندپریکس مکزیک همه حریفان قدرتمند و نامدار خود را با اختلاف ۱۲ امتیاز و قبل از پایان مسابقه برد.

وی ساکن شهر سلمانشهر است. او در مسابقات تکواندوی بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ با شکست حریفانی از اردن، تایلند، چین و چین‌تایپه راهی فینال شد و در فینال با شکست تکواندوکار قزاقستان به نشان طلا دست پیدا کرد. عاشورزاده با توجه به سن و سالی که دارد؛ می‌تواند جا در پای بزرگانی چون هادی ساعی بگذارد و حتی به این رویای نه چندان دور از دسترس فکر کند که بتواند رکورددار تعداد مدال طلا در المپیک شود.

سعید معروف

سعید معروف را باید طراح تمام موفقیت‌های سال‌های اخیر ورزش ایران نامید. او پاسوری است با پنجه‌های طلایی که همیشه بهترین تصمیم ممکن را می‌گیرد. حضور او در پیشانی تیم ایران نه فقط برای بازیکنان داخل زمین یک نقطه اتکا و یک قوت قلب است، بلکه برای همه ما هم که بازی‌های تیم ملی را دنبال می‌کنیم هم او یک چهره استثنایی است.

معروف در روزهای درخشان والیبال ایران که به مقام چهارم والیبال ایران در لیگ جهانی ختم شد، آن‌قدر خوش درخشید که به عنوان بهترین پاسور جهان رسید و آن جا بود که توانست بهترین پیشنهاد یک ورزشکار خارج از فوتبال را به‌دست آورد و در لیگ روسیه به عنوان یک لژیونر فعالیت کند. قرارداد معروف با اعلام مسئولان باشگاه زنیت‌کازان در بیست و هشتم دسامبر ۲۰۱۴ نهایی شد و معروف رسما به زنیت‌کازان روسیه پیوست.

پس از انعقاد این قرارداد سعید معروف به‌عنوان هفتمین بازیکن پردرآمد والیبال جهان سال تبدیل شد و با رقم قراردادی بالا به‌عنوان یکی از لژیونرهای ورزش و والیبال ایران شناخته شد. معروف با تیم ملی والیبال به مدال طلای بازی‌های آسیایی اینچئون رسید.

حمید سوریان

حمید سوریان در فینال وزن 59 کیلوگرم رقابت‌های کشتی فرنگی قهرمانی جهان مقابل مینگیان سمنوف دارنده مدال برنز المپیک از روسیه روی تشک رفت و در پایان موفق شد در یک کشتی سخت و نفسگیر حریف خود را با نتیجه 2 بر یک شکست دهد و برای ششمین‌بار قهرمان جهان شود.

اگر مدال المپیک را هم به مجموع مدال‌های او اضافه کنیم، او با هفت مدال طلا از عبدالله موحد پیشی می‌گیرد و به پرافتخارترین کشتی‌گیر تاریخ ایران تبدیل می‌شود.

سوریان پیش از این در مسابقات جهانی در سال‌های 2005، 2006، 2007، 2009 و 2010 و یک بار در المپیک لندن سال 2012 موفق به کسب مدال طلا شده بود از لحاظ تعداد مدال نیز اکنون سوریان و غلامرضا تختی تنها کشتی گیران تاریخ ایران هستند که هفت مدال جهان و المپیک دارند.

سوریان هفت طلا (شش طلای جهان و یک طلای المپیک) دارد و تختی یک طلا و دو نقره المپیک به همراه دو طلا و نقره جهان را در ویترین افتخاراتش جاودانه کرده است.

طلای سوریان در مسابقات جهانی باعث شد که تیم ملی فرنگی ایران هم برای اولین بار در تاریخ قهرمان جهان شود.

کیانوش رستمی

وزنه‌بردار کرمانشاهی تیم ملی وقتی در اینچئون وزنه 212 کیلوگرمی را در سومین حرکت دوضرب بالای سر برد، تقریبا همه مطمئن بودند که مدال طلا را به گردن خواهد آویخت. تبریک زودهنگام گزارشگر تلویزیونی برای مدال طلای کیانوش، اما چند ثانیه بعد با روی تخته آمدن وزنه‌بردار چینی سوخت.

تائو تیان تا آن روز چهره شناخته‌شده‌ای نبود، اما وقتی به یک‌باره زیر وزنه 218 کیلوگرمی رفت و آن را با یک حرکت پوش بالای سر برد، تقریبا همه را مات و مبهوت گذاشت.

این چینی که وزنه 205 کیلویی را به سختی بالای سر برده بود، با مهار وزنه 218 کیلویی، طلای کیانوش رستمی را به نقره تبدیل کرد تا چند شب و روز کابوس‌وار برای قهرمان 85 کیلویی رقم بخورد.

کیانوش اما در آن روزهای سخت، فقط یک امیدواری داشت؛ این‌که در رقابت‌های جهانی قزاقستان بازگشتی پرشکوه داشته باشد. تمرین ، تمرین و تمرین کیانوش را به خواسته‌اش رساند.

او که در حرکت یکضرب رقابت‌های آلماتی با مهار وزنه 178 کیلوگرم، پس از ایوان مارکوف بلغارستانی به مدال نقره دست یافته بود، در دوضرب شاهکار کرد و با وجود از دست دادن وزنه‌های 211 و 212 کیلوگرم در دو فرصت نخست خود، در حالی که در آستانه کنار رفتن از مسابقات قرار داشت، با قدرت وزنه 213 کیلویی را بالای سر برد و با کسب دو مدال طلای دوضرب و مجموع، برای دومین‌بار قهرمان جهان شد. با این قهرمانی بغض کیانوش هم روی سکوی جهانی ترکید.

کارلوس کی‌روش

سرمربی تیم ملی ایران یکی از معدود چهره‌های سال 93 است که بدون حتی یک پیروزی بزرگ در این فهرست جای می‌گیرد.

بزرگ‌ترین اتفاق در سال 92 بود که با گل رضا قوچان‌نژاد به جام جهانی صعود کردیم، اما با کارلوس کی‌روش در سال 93 در هیچ تورنمت بزرگی که شرکت کردیم، نتوانستیم به یک پیروزی بزرگ برسیم، اما با وجود این او وقتی از هر دو تورنمنت بازگشت، چهره یک بازنده را نداشت.

کی‌روش در این سال بارها علیه فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش مصاحبه‌های جنجالی انجام داد.

در جام جهانی تیمی را آماده کرد که مقابل قوی‌ترین تیم گروه کم نیاورد و توانست شکستی آبرومند را رقم بزند که مردم در خیابان‌ها شادی سکوت انجام دهند.

او در جام ملت‌ها هم به یکباره شگفتی را به اوج رساند و با ترکیبی کاملا جوان شده تیمش را به میدان فرستاد و آن‌قدر همه را به تیمش امیدوار کرد که کمتر کسی بود که بتواند مخالف‌خوانی با او را هوشمندانه توصیف کند. صحنه‌ای که او در میان دو نیمه بازی با عراق منتظر داور ایستاده بود، فارغ از هرگونه بار ارزشی اش، از صحنه‌های ماندگار سال بود.

سیامند رحمان

سیامند رحمان اصولا در هر مسابقه‌ای رکورد می‌زند، مگر این‌که خلاف آن ثابت شود. کسی که چیزی حدود 300 کیلو را لیفت می‌کند و تا به حال در کره زمین هیچ کسی نتوانسته چنین وزنه‌ای را تحمل کند.

چنین دست‌های توانمندی را خداوند به او ارزانی داشته است؛ تا هر چه پاهای نحیفش نمی‌توانند وزن او را تحمل کنند، اما دستان توانمندش، وزنه‌های سنگین را مهار کرده و پیام‌آور شادی برای یک ملت و افتخارآفرین برای خود، خانواده و کشورش شده است. وی که رکورددار دسته فوق‌سنگین است، در مسابقات اخیر پاراآسیایی اینچئون سه بار اقدام به شکستن رکورد جهان کرد و در نظرسنجی وبسایت رسمی IPC نیز به‌عنوان بهترین ورزشکار ماه اکتبر در جهان انتخاب شد. او درباره پس از رکورد شکنی و زدن وزنه ۳۰۰ کیلوگرم گفت: بسیار آماده بودم و می‌توانستم به قولی که پیش از این داده بودم، عمل کنم، اما به تصمیم مربیان احترام گذاشته و این وزنه‌ها را زدم. تلاش می‌کنم در پارالمپیک ریو وزنه بالای ۳۰۰ کیلوگرم را مهار کنم.