چوب لای چرخ فوتبال و کشتی

به درستی یا نادرستی این حرف کاری نداریم، اما انگار بعد از چند سال، تاریخ برای این دو فدراسیون در حال تکرار است و وزارت ورزش با هر هدف و توجیهی سرناسازگاری با این دو فدراسیون دارد. این در حالی است که فوتبال و کشتی از نقطه‌نظر توجه مردمی و افتخارآفرینی بخش اعظمی از کل ورزش را تشکیل می‌دهند و وجود پررنگ سیگنال‌های ناهماهنگی و رویکرد آمرانه وزارت ورزش در قبال آنها شرایط را برای سیر طبیعی و رو به رشد آنها نگران‌کننده می‌کند.

صرف‌نظر از این‌که مدیریت این دو فدراسیون تا چه حد قطار ورزش خود را در مسیر درست، اصولی و منطقی می‌رانند، وزارت ورزش باید حواسش به این نکته باشد که تنهاترین شعار دولت یازدهم این بوده و هست که ورزش را به دست ورزشی‌ها بسپارد، امری که در مدیریت فدراسیون‌ها، با مجمع آنها تعریف شده و هرگونه تصمیمی برای یک فدراسیون باید در مجمع آن گرفته شود. اما در حالی که افکار عمومی نمره مثبت بیش از 70 درصدی به کارنامه ویترین فدراسیون فوتبال یعنی همان تیم ملی بزرگسالان وکارلوس کی‌روش داده است معلوم نیست چرا رئیس این فدراسیون حسرت به دل دیدن بالاترین مقام اجرایی ورزش مانده است؟ یا در حالی که کشتی سالی سرشار از موفقیت و قهرمانی‌های رنگارنگ در عرصه جهان و قاره را پشت سر گذاشته، چرا قهرمانان و مربیان آن از وزیر دل‌چرکین هستند و به چه دلیل وزیر ورزش نسبت به حضور ـ نناد لالوویچ ـ رئیس اتحادیه جهانی کشتی در تهران و جام‌جهانی کشتی فرنگی بی‌تفاوت است؟ فضای سنگین بین وزیر ورزش و کشتی به گونه‌ای است که برخی ادعا دارند شخص وزیر مانع دیدار لالوویچ با رئیس‌جمهور شده است و اگر چنین باشد باید در وجود تدبیر در هدایت ورزش ایران تردید جدی داشت.

وزارت ورزش که در برگزاری مجامع انتخاباتی اکثر قریب به اتفاق دیگر فدراسیون‌های ورزشی بی‌طرفی خود و احترام به رای مجمع آن فدراسیون‌ها را نشان داده است، بد نیست اعتماد کامل به مجمع فوتبال و کشتی داشته باشد، مجامعی که هم اختیار عزل و نصب رئیس فدراسیون‌ها را دارند و هم تذکر دادن به فدراسیون‌ها. از این زاویه اگر موضوع را ببینیم باید گفت مهم نیست روسای این دو فدراسیون تا چه حد موفق یا ناموفق بوده‌اند، مهم این است رویه‌ای که چوب لای چرخ گذاشتن را به ذهن متبادر می‌کند، نمی‌تواند تدبیر منطقی در پشت آن باشد.

مهیار آذر ‌/‌ جام‌جم