مرز صبر و امید

باید اذعان کرد که این دو برد روحیه‌بخش را پرسپولیسی‌ها بیش از همه مدیون یک تصمیم مدیریتی درست هستند. بعد از شکست یک بر صفر مقابل ملوان که پنجمین باخت متوالی قرمزها به حساب می‌آمد، شاید راحت‌ترین کار امضای حکم برکناری درخشان بود. مطمئنا آن روز کسی از مدیریت باشگاه خرده نمی‌گرفت که چرا سرمربی را اخراج کرده‌ است. دو هفته بعد که پرسپولیس در تهران مقابل صبای قم با تساوی متوقف شد هم همین‌طور. آن روز هم سکوها علیه درخشان شعارهای زیادی سر دادند، اما باز هم این مربی ابقا شد تا بالاخره روزهای خوب از راه برسد. شاید مذاکره با گزینه‌های دیگر هم در جای خودش به کادر فنی پرسپولیس انگیزه داد، اما هر چه بود همین امروز و فردا کردن‌های هیات مدیره باشگاه برای برکناری درخشان در نهایت جوابی داشت که شاید قرمزها با افشین قطبی و برانکو ایوانکوویچ به آن نمی‌رسیدند. آنها حالا در میان 32 تیم لیگ قهرمانان آسیا، یکی از دو تیمی هستند که هم دروازه‌شان را بسته نگه داشته و هم هر شش امتیاز ممکن را به دست آورده‌اند.این همان مرز ملموسی است که گاهی اوقات میان صبر و امید وجود دارد. شاید اگر در پایان هفته هفتم که پرسپولیس با سه گل به تراکتورسازی باخت، همین فرصت به علی دایی داده می‌شد، جایگاه این تیم حداقل در لیگ برتر خیلی بهتر از جایگاه نهمی فعلی بود، آن روز یک تصمیم احساسی، درهای بحران را روی پرسپولیس باز کرد تا برای این تیم هفته‌های تلخ بسیاری از پس هم بیاید. در همان روزها که باشگاه پرسپولیس با علی دایی خوب نتیجه نمی‌گرفت، ذوب آهن هم با یحیی گل‌محمدی روزهای تیره و تاری داشت. فولادشهری‌ها تا هفته هفتم با چهار باخت و سه تساوی قعرنشین جدول بودند، اما حمایت از یحیی گل‌محمدی آنقدر ادامه یافت تا این تیم مسیر خود را پیدا کرد. ذوب‌آهن بحران‌زده هفت هفته آغازین لیگ، حالا یکی از بهترین تیم‌های دور برگشت است؛ آنها ضمن صعود به فینال جام حذفی در ده بازی اخیر خود در لیگ فقط یک باخت داشته‌اند تا به این ترتیب مزد صبر کردن‌های خود را به بهترین شکل ممکن دریافت کرده باشند.

رضا پورعالی

گروه ورزش