مکث

... این پرسپولیس اعصاب خرد کن

پرسپولیس فصل را از دست داد. خیلی زود. آنها این بار با یک اسپانسر 30 میلیاردی لیگ را شروع کردند، به این امید که پس از هفت سال بار دیگر قهرمان فوتبال ایران شوند، اما حالا دیگر هیچ هوادار سرخپوشی نیست که دلش بخواهد به رویاهای شیرین ابتدای فصل فکر کند. آن روزها که صحبت از اسپانسر میلیاردی برای پرسپولیسی‌ها بود خیلی‌ها خوشحال بودند، چون فکر می‌کردند تیره روزی‌های این تیم پرطرفدار رو به اتمام است. زیاد دور نیست. صحبت از هفت یا هشت ماه پیش است، هفته‌ها و روزهایی که وزارت ورزش برای انتخاب اسپانسرهای سرخابی مثلا داشت وسواس به خرج می‌داد. حالا با گذشت چند ماه نه از آن اسپانسر توخالی خبری هست و نه از مدیری که می‌خواست با حساب بانکی‌اش بر پرسپولیس مدیریت کند. غافل از این‌که با پول نمی‌توان مدیریت کرد.

کد خبر: ۷۶۸۳۴۲

پرسپولیس تیم پرستاره ابتدای فصل، بدون مدیری که بتواند در بحران‌ها سکاندار این کشتی باشد بسته شد. یعنی روی حباب. این تیم حتی یک هیات مدیره مستقل هم نداشت که اگر کژی‌ها را دید دلش به حال این تیم و هواداران پرشمارش بسوزد. در چنین فضایی وقتی علی دایی روی یک تصمیم فردی برکنار شد، صدایی نبود که جلوی مدیریت تازه‌وارد این تیم بایستد. حتی وقتی حمید درخشان نامزد شد باز کسی نبود که سابقه نه چندان خوب این مربی را به تصمیم گیرنده وقت پرسپولیس گوشزد کند. نه این‌که فکر کنید اگر دایی می‌ماند و درخشان نمی‌آمد پرسپولیس الان یکی از مدعیان قهرمانی بود، نه! شاید وضعیت این تیم به اندازه این روزها بحرانی نبود اما قطعا گل و بلبل هم نبود. اتفاقا دایی هم این را خوب می‌دانست که وقتی گفتند برو بی حرف و حدیث رفت. اما درخشان چطور؟! او یا نمی‌دانست در چه برزخی قرار است گرفتار شود یا می‌دانست، اما منافع خودش را به منافع یک تیم مردمی ترجیح داد. هر چه بود این فصل هم برای پرسپولیس از دست رفت؛ با کلی آه و افسوس و اعصاب خردی برای هواداران این تیم. فصل که شروع شد پرسپولیس یکی از پرستاره ترین تیم‌های لیگ چهاردهم بود اما حالا، در حالی که هنوز به هفته بیستم نرسیده‌ایم، تقریبا تیمی نیست که به اندازه پرسپولیس پرستاره در بحران باشد. براستی آیا همه آن هیاهوی اول فصل و همه آن پول‌های بی زبانی که در این ماه‌ها برای این تیم هزینه شد برای این بود که قرمزها از جام حذفی کنار بروند و در لیگ هم تا هفته نوزدهم فقط 22 امتیاز اندوخته باشد؟ با احترام به تیم نفت مسجد سلیمان که بومی‌ترین، کم‌تجربه‌ترین و البته کم‌هزینه‌ترین تیم لیگ ایران است، آیا می‌توان توجیهی برای فاصله چهار امتیازی این تیم کم ادعا و پرسپولیس پرمدعا پیدا کرد؟