راه بدون بازگشت

ماموران در جریان تحقیقات برای دستگیری اعضای یک باند زورگیری، متوجه همکاری دختر جوانی با سارقان شدند. او وظیفه تبدیل کردن پول‌های سرقتی به دلار و طلا را داشت. دختر جوان وقتی از سوی ماموران دستگیر شد، در بازجویی‌ها ادعا کرد: «الان از دستگیری خود خوشحالم چون از اسارتگاه سارقان خلاص شدم.»

او درباره زندگی‌اش می‌گوید: «در خانواده‌ای زندگی می‌کردم که داشتن هر چیزی برایم حسرت شده بود. پدرم کارگر ساده بود و بسختی می‌توانست شکم من و چهار خواهر و برادر دیگرم را پر کند. از بچگی فقط حسرت خوردم و هیچ نگفتم، اما دیگر طاقت تحمل این شرایط را نداشتم. به همین دلیل تصمیم گرفتم از خانه فرار کنم. می‌خواستم برای خودم یک زندگی شاد بسازم. با خودم گفتم به تهران می‌آیم، کاری پیدا می‌کنم و نه‌تنها به مشکلات خودم پایان می‌دهم، بلکه کمک خرج خانواده ام هم می‌شوم....»

مکث کوتاهی می‌کند و ادامه می‌دهد: «کمی پس‌انداز داشتم، آن را برداشتم و راهی تهران شدم. هرجا برای کار رفتم، به من کار ندادند. می‌گفتند باید اجازه پدر داشته باشم. خیلی زود پس‌اندازم تمام شد و آواره پارک‌ها شدم. یک شب پسر جوانی سراغم آمد. خیلی ترسیده بودم. شروع به حرف زدن کرد. از خودش گفت و این‌که تنها زندگی می‌کند. مرا به خانه‌اش دعوت کرد. من که از آوارگی خسته شده و به حرف‌هایش اعتماد پیدا کرده بودم، همراهش شدم. روزهای اول من کارهای خانه را انجام می‌دادم و او همراه دوستانش برای کار از خانه خارج می‌شدند. هر شب در یکی از اتاق‌ها جمع می‌شدند و کلی کیف‌پول و تلفن همراه و کارت عابربانک با خود می‌آوردند.

بعد از مدتی متوجه شدم آنها سارقان زورگیر هستند. امیر که مرا همراه خود به خانه آورده بود، تهدید کرد اگر با آنها همراه نشوم، مرا می‌کشد. از ترس جانم قبول کردم. شب‌ها سرقت می‌کردند و من صبح با کارت‌هایی که با پول قربانیان پر از پول شده بود، به طلافروشی و صرافی‌ها می‌رفتم و دلار و طلا می‌خریدم. چند بار خواستم فرار کنم، اما می‌ترسیدم که آنها مرا پیدا کنند و امیر مرا بکشد. روی بازگشت به خانه را هم نداشتم. پدرم اگر بفهمد پلیس مرا دستگیر کرده، از غصه دق می‌کند. به خاطر یک تصمیم بچگانه زندگیم را تباه کردم. پای در راهی گذاشتم که هیچ بازگشتی در آن نیست.»