گل به خودی با واژه‌ها

این رفتار محترمانه و متین به هیچ‌وجه با فضایی که در جامعه رسانه‌ای برخاسته از مصاحبه‌های پس از جام ملت‌ها می‌بینیم، همخوانی ندارد. رفتاری که این روزها بین آدم‌های فوتبال می‌بینم نه محترمانه است و نه متین.

در این میان همه به یک اندازه دارند بد صحبت می‌کنند! از کارلوس کی‌روش گرفته که در حالت برنده، بی جهت هیزم به آتشی می‌ریزد که برافروخته شدن آن هیچ سودی برای او و برای هیچ‌کس دیگر ندارد، حتی اگر حرف‌های کی‌روش را با ضرب‌المثل گربه را دم حجله کشتن، مرتبط بدانیم باز هم آیا به تبعات آن می‌ارزد؟ آیا اصلا نیازی به این دشمن‌آفرینی در روزهایی که افکار عمومی را همراه خود می‌بیند، وجود دارد؟ کی روش حالا حرف از رفتن می‌زند، اگر ما با او قرارداد داریم، دیگر نیازی به این‌گونه حرف‌ها نیست، فرض را بر این بگذاریم که کی روش می‌خواهد با این مصاحبه‌ها از وزارت ورزش و فدراسیون فوتبال امکانات بگیرد، خب راه‌های بهتری برای گرفتن امکانات وجود دارد، او به جای آن‌که از رفتن بگوید، بهتر است از امکاناتی که می‌خواهد بگوید؛ آن وقت شاید بهتر بتوان به توافقی جامع بر سر خواسته‌ها رسید.

به موازات کی‌روش، مربیان فوتبال هم باید در این شرایط باهوش‌تر عمل کنند و بدانند که با متلک‌های آبدار، هیچ چیز به آنها اضافه نمی‌شود، طعنه‌های درخشان و قلعه‌نویی آنچنان بی‌فایده است که حتی در بازی تیم‌هایشان، یک سکو به حمایت از آنها برنخواست.

کاش آنها هم مثل هواداران تیمشان و مانند جامعه‌ای که فوتبال را دوست می‌دارد، اکنون آینده‌ای بهتر را برای فوتبال ایران تصور می‌کردند و فضا را برای آن که فوتبال همچنان کالای روز و متاع بورس باشد، حفظ کنند.

این مصاحبه‌ها، این کنایه‌ها، این طعنه‌ها، این متلک‌ها، هیچ کمکی به فوتبال نمی‌کند، کاش همه ما یاد بگیریم، حرفمان را در جایی بزنیم که بهترین بازخورد را دارد؛ در زمین فوتبال.

افشین خماند / دبیر گروه ورزش