الگوهای اسلامی و انسانی

در دو، سه دهه اخیر هرجا صحبت از آوردگاه‌های بزرگ و معتبر ورزش چون المپیک و بازی‌های آسیایی می‌شود صرف نظر از نتایج موفق یا ضعیف ورزشکاران سالم(از نقطه نظر جسمی) ایران، ذهن بسیاری از علاقه​مندان به ورزش معطوف ورزشکاران جانباز و معلول می‌شود که همواره افتخار آفرینی‌های آنها زبانزد بوده و با توجه به جنس کار، این افتخار آفرینی‌ها شیرینی ویژه‌ای دارد.

از یک سو جانبازانی هستند که دیروزشان سرشار از رشادت‌هایی بی‌مانند مقابل دشمن متجاوز بوده است و امروزشان لبریز از افتخار آفرینی بوده و از سوی دیگر جوانان معلولی قرار دارند که به راستی نماد اراده و برتری قوای روحی مقابل نقصان جسمی هستند و هر دو گروه هم درس زندگی می‌دهند و هم ارزش‌های انسانی را متجلی می‌کنند.

با افتخار و احترام به تمامی افتخارآفرینان این مرز و بوم در عرصه‌های گوناگون از جمله پاراآسیایی، باید گفت کسب مدال و افتخار در ورزش معلولان در درجه دوم اهمیت قرار دارد و مهم القای این معنی است که معلولیت پایان زندگی نیست. اما جای بسی خوشحالی است که ورزشکاران کشورمان هر دو هدف را بخوبی پیش می‌برند و از همه مهم​تر در میدان‌هایی اینچنین بارها نقش مهمی در انتقال پیام‌های انسانی و ارزشی مردم کشورمان به سراسر دنیا داشته‌اند؛ مثل سیامند رحمان که در اینچئون پس از سه بار رکورد شکنی و بالا بردن وزنه 292 کیلویی مدال طلای خود را به مردم تحت ستم دژخیم نوظهوری به نام داعش در کوبانی سوریه تقدیم کرد تا نشان دهد جوان ایرانی و اصولا ایران و ایرانی همواره طرفدار صلح و ارزش‌های انسانی بوده و انسانیت را پاس می‌دارد....جانبازان و معلولان ایران را باید دلاورانی همه چی تمام دانست.

امید توفیقی ‌/‌ گروه ورزش