بلوک بلوک تا خوشبختی

شاید یک جواب برای خوشبختی همین باشد که ما به چیزهایی که می‌خواهیم، برسیم و اهدافی را که از پیش تعیین کرده‌ایم محقق شده ببینیم. شاید همین که از شرایط و امکانات بیشترین استفاده را می‌کنیم هم خودش یک معنا برای خوب زندگی کردن باشد.

زندگی خانم عیوضی از آن زندگی‌های خاص است. زنی که به تنهایی بار یک زندگی را بر دوش می‌کشد. تنهایی یعنی واقعا بدون کمک. همسرش به دلیل بیماری نمی‌تواند حتی گوشه‌ای از این بار را تحمل کند. او حتی این فرصت را ندارد که از کمک دیگران سود ببرد و به همین خاطر خودش است و خودش و البته کاری که بسیاری از مردان هم از آن پرهیز می‌کنند. کار او به راستی کار گِل است. کاری طاقت‌فرسا که پرداختن به آن می‌تواند در زمره مشاغل سخت باشد. واقعا این که زنی را ببینیم که دارد بلوک می‌زند خیلی خاص است، اما واقعا این خاص بودن دلیلی برای خوشبختی اوست؟

او زنی است که حتی از نظر مالی هم خیلی در رفاه نیست. شغلش به هوا مرتبط است. روزهایی که هوا یاری نمی‌کند، مجبور است کار را تعطیل کند. تمام انتظارش در داشتن مجوزی خلاصه می‌شود که سقفی دیگر بالای سرش ساخته شود برای روزهای سرد استان اردبیل در زمستان‌های ناجوانمرد. آرزویش را اما ساختن سقفی دیگر تصویر می‌کند. سقفی برای پسرش. آیا او واقعا خوب زندگی می‌کند؟

بیاییم تعریف زندگی خوب داشتن را این گونه ببینیم که او زنی است که با اراده‌اش پیش می‌رود و هیچ چیز مانع حرکت او به جلو نشده، او زنی است که می‌خواهد بسازد، بلوک بلوک زندگی‌اش را خودش زده و ساخته و اکنون به سقف‌های بزرگ‌تر فکر می‌کند. این گونه است که ما هم شاید مجبوریم به او غبطه بخوریم.

افشین خُماند