تکریم هوادار

فوتبال برد و باخت دارد و برای هر تیمی پیش می‌آید که یک روز از سنگینی شکست توان بیرون آمدن از زمین را هم نداشته باشد. چه کسی فکر می‌کرد برزیل هفت گل از آلمان بخورد. برزیلی‌ها هنوز هم کابوس آن شب کذایی را می‌بینند. شکست 7 بر صفر بارسلونا مقابل بایرن‌مونیخ هم در دو بازی رفت و برگشت لیگ قهرمانان برای هواداران پرشمار بارسا همان‌قدر تحقیرآمیز بود. یا باخت 6 بر یک منچستریونایتد مقابل منچسترسیتی در دربی شهر منچستر. در فوتبال خودمان هم از این نتایج کم نبوده. باخت 7 بر یک تیم ملی ایران مقابل رم ایتالیا در زمان ایویچ، باخت 6 بر صفر استقلال در دربی سال 52 یا با باخت 6 بر صفر پرسپولیس مقابل فتح در جام حذفی سال 73. اصلا چرا راه دور برویم. باخت 4 بر یک تیم امید مقابل ویتنام در بازی‌های آسیایی اینچئون.

بی‌شک بعد نتایجی از این دست، آنچه اهمیت دارد دلجویی از هواداری است که سرخورده از شکست سنگین تیم محبوبش ورزشگاه را ترک می‌کند. کاری شبیه آنچه دروازه‌بان ساندرلند پس از شکست این هفته تیمش انجام داد. هواداران ساندرلند برای تشویق تیمشان 11 ساعت از شمال انگلیس به جنوب آمده بودند تا خودشان را به ورزشگاه سنت‌مری برسانند، اما نتیجه در پایان 8 بر صفر به سود تیم ساوتهمپتون بود. ویتو مانونه، دروازه‌بان ایتالیایی ساندرلند با اظهار تاسف از این شکست تحقیرآمیز گفت: خیلی ناراحتیم. وقتی این همه گل خوردیم، می‌خواستم حوله دروازه را جلوی صورتم بگیرم تا چهره مغموم هواداران را نبینم. آنها مسیری طولانی را طی کرده بودند تا به ورزشگاه بیایند و تیم را تشویق کنند؛ ولی در نهایت با این نتیجه سنگین روبه‌رو شدند. به همین خاطر می‌خواهم با هم‌تیمی‌هایم صحبت کنم تا پول بلیت هوادارانمان را که به ورزشگاه آمده بودند، به آنها بازگردانیم. درست است که برای ما این شکست سخت بود؛ ولی درک می‌کنم که برای هوادارانمان سخت‌تر بوده است!

البته همیشه سنگین بودن شکست تنها بهانه برای دلجویی از هواداران و عذرخواهی کردن از آنها نیست. بعضی شکست‌ها، با آن‌که به لحاظ نتیجه سنگین نیست، اما غرور ملتی را جریحه‌دار می‌کند؛ درست مثل شکست یک بر صفر تیم جوانان ایران مقابل یمن. ای کاش اینجا هم کسی بود که از اهالی فوتبال دلجویی می‌کرد.

رضا پورعالی / گروه ورزش