حکایت رشته‌های جادویی

اما یک روز خوب دیگر هم بود، روزی که همه چیز را صمیمی‌‌تر می‌‌کرد، غذایی که نه مجلسی بود نه حاضری. غذایی از ترکیب ماده ایتالیایی اسپاگتی و خوراک و مخلفات ایرانی. چیزی شبیه ترکیب قیمه و رشته‌های اسپاگتی، شبیه همزیستی سرخوشانه و شادی‌آفرین ایران و ایتالیا.

ماکارونی غذای مورد علاقه خیلی از بچه‌هاست و این اصلاً اتفاقی نیست. بچه‌ها بر حسب غریزه و به عکس ما با آن پیچیدگی‌های بیهوده، همواره مجذوب اموری می‌شوند که رنج را می‌کاهد و بر لذت می‌افزاید. جاذبه ماکارونی هم مشمول همین اصل می‌شود، چرا که می‌گویند ماکارونی شادی‌آور است. این را محققان تغذیه می‌گویند و شاید این جاذبه ما به ماکارونی فارغ از سر و شکل جالب و خوردن پر ماجرای این غذای چرب و چاق کننده و لذت‌بخش، همین تأثیر درونی و مخفی‌اش در شادی‌آفرینی است.

یادم می‌آید چندین سال پیش در جشنواره فیلم فجر فیلمی پخش شد به نام «بیشتر مارتا» که بعدتر چند بار به مناسبت عید و... تلویزیون هم آن را پخش کرد. فیلم، داستان رقابت دو سر آشپز است یکی آلمانی و دیگری ایتالیایی. سرآشپز آلمانی در کار و زندگی شکست خورده و با بچه‌اش تنها مانده و حالا با ورود سرآشپز ایتالیایی شغلش هم به خطر افتاده. اما سرآشپز شاد و پر انرژی ایتالیایی به‌جای درگیری و رقابت کینه آلود، در دل همه کارکنان رستوران رخنه می‌‌کند، آن هم از دو راه ساده، یکی شوخ‌طبعی و دیگری اسپاگتی یا همان ماکارونی. او حتی فرزند سرآشپز آلمانی فیلم را با اخلاق خوش و ماکارونی‌های خوشمزه‌اش جلب می‌کند و سرانجام با همین ماکارونی، مارتای تلخ را هم با خودآشتی می‌دهد.

ما باز هم در آگهی سراغ خوردنی‌های شادی آور و تأثیر جادویی آنها بر هنر و زندگی خواهیم رفت. فعلا پنجشنبه را بدون خوردن یک اسپاگتی در رستوران یا یک ماکارونی مامان پز در خانه به پایان نبرید.