حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
عذرخواهان همیشگی
عذرخواهی مثل یک تیغ دو دم است، آدم یا باید خیلی شجاع باشد که عذرخواهی کند یا خیلی ترسو. شجاعها وقتی مقصرند عذرخواهی میکنند و ترسوها برای چیزهایی که تقصیر آنها نبوده نیز عذرخواهی میکنند.
بنابراین قبل از عذرخواهی کمی فکر کنید که آیا واقعا شما مقصرید؟ آیا لازم است از دیگران عذرخواهی کنید یا اینکه به دام بازی ذهنتان افتادهاید که قصد دارد با توبیخ شما همیشه شما را مقصر جلوه دهد تا جلوی پیشرفتتان را بگیرد؟
خیلی از افراد عذرخواهی را نشانه ادب فرد میدانند، اما واقعیت این است که عذرخواهی بیهوده گاه از ضعف شخصیت برمیخیزد.
روانشناسان معتقدند برخی از افرادی که همیشه در حال عذرخواهی هستند، اسیر «خود» سرزنشگرشان هستند که هرگز از آنها راضی نیست. این افراد در هر شرایطی خود را متهم میکنند و همین مساله باعث اضطراب آنها میشود.
احساس حقارت، این افراد را به سمت عذرخواهی از دیگران پیش میبرد تا با این کار به دیگران بقبولانند که مسئول هیچچیز نیستند و مثل همیشه تقصیر با آنهاست.
اگر شما کودک خود را بیش از اندازه مورد انتقاد قرار داده برای هر چیزی او را تنبیه کرده و وادار به عذرخواهی کنید، حس مقصر بودن را در او درونی میکنید و او با ترس از خراب شدن کار یا از ابتکار دست میکشد یا با ترس و لرز در حالی که کلمه ببخشید همیشه بر لبش است آن را انجام میدهد.
این افراد اجازه میدهند دیگران از موفقیتهایشان بهرهبرداری کنند و در یک قدمی موفقیت خود را بازمیدارند.
این کودکان به محض آنکه در آینده در موقعیتی خطرناک و جدی قرار میگیرند، یا افسرده و گوشهگیر میشوند یا با عذرخواهی کردن از دیگران عقبنشینی میکنند.
این افراد خجالتی هستند و قبل از اینکه او را متهم کنند با دلیل یا بیدلیل عذرخواهی میکنند که وارد هیچ جنگی نشوند، زیرا از قبل خود را بازنده میدانند و برای گرفتن حق خود نیز نمیتوانند تلاش کنند.
گفت و گو
