تغییر نسل در سایه انقراض

بعد از حضور تقریبا موفقیت‌آمیز تیم ملی در جام‌جهانی برزیل و همزمان با بحث تمدید قرارداد کرش، تغییر نسل فوتبال ملی و میدان دادن به بازیکنان جوان به عنوان یکی از خواسته‌های اهالی فن و کارشناسان مطرح شده که باید سرلوحه کار کرش یا هر گزینه دیگری قرار بگیرد که به نیمکت تیم ملی ایران تکیه خواهد زد. این‌که فوتبال ملی ایران به تغییر نسل نیاز دارد، واقعیت انکار‌ناپذیری است که به هیچ‌وجه نمی‌توان آن را نادیده گرفت و باید تمام و کمال از آن حمایت کرد. اما در این بین دو نکته مهم و اساسی وجود دارد. این‌که تغییر نسل در چه برهه زمانی و با چه طرح و برنامه‌ای باید اجرایی شود و نکته دیگر این‌که اجرای این طرح و برنامه‌ها به عهده چه کسی یا چه کسانی است.

بدون شک تیم ملی ایران با کرش یا هر مربی دیگری، هدفی جز قهرمانی در جام ملت‌های آسیا را دنبال نمی‌کند. چراکه حضور موفقیت‌آمیز در جام‌جهانی سطح توقعات علاقه‌مندان به فوتبال را تا جایی بالا برده که فقط و فقط ایستادن بر سکوی قهرمانی آسیا می‌تواند رضایت خاطر آنها را جلب کند و قطعا هر نتیجه دیگری که در استرالیا رقم بخورد، مجددا موجی از نارضایتی و تاسف را برای هواداران فوتبال ملی ایران به دنبال خواهد داشت. با توجه به این شرایط، تغییر نسل فوتبال ملی ایران در چنین مقطع زمانی نه منطقی به نظر می‌رسد و نه اجرایی خواهد بود و کرش یا هر مربی دیگری که وظیفه هدایت تیم ملی ایران را در جام ملت‌های آسیا به عهده داشته باشد، قطعا چنین ریسکی را انجام نخواهد داد و بابت این تصمیم نیز نمی‌توان کوچک‌ترین ایراد و اشکالی به هدایتگر فوتبال ملی ایران گرفت.

اما نکته مهم و اساسی‌تر این‌که باید دید پروسه زمانبر تغییر نسل در فوتبال ایران، در چه جایگاهی و توسط چه کسانی باید اجرایی شود؟ این ادعا که تیم ملی فوتبال خلاصه و چیکده فوتبال باشگاهی است و سرمربی تیم ملی باید توجه ویژه‌ای به رقابت‌های لیگ داشته باشد و بارها و بارها از سوی مربیان، کارشناسان و اهالی رسانه مطرح شده که ادعایی کاملا درست و منطقی است. حالا باید این سوال را پرسید که آیا فوتبال باشگاهی ایران زمینه تغییر نسل را برای فوتبال ملی فراهم کرده است؟ در فوتبالی که بازیکنان پا به سن گذاشته، شاه ماهی فصل نقل و انتقالات هستند و پول‌های میلیاردی برای در اختیار گرفتن آنها رد و بدل می‌شود، چه طرح و برنامه‌ای برای تغییر نسل و میدان دادن به جوان‌ترها وجود دارد. البته از زاویه دیگری هم می‌توان به این قضیه نگریست. این‌که باشگاه‌های فوتبال به عنوان مولد و بازیکن‌ساز، بابت این بخش از فعالیت‌های خود چه نمره‌ای خواهند گرفت؟ آیا ضعف در بازیکن‌سازی و عدم‌ظهور پدیده‌های جدید در فوتبال ایران باعث نشده بازیکنان پا به سن گذاشته‌ای مثل نکونام، عنایتی، کریمی و بسیاری بازیکنان دیگر همچنان یکه‌تاز فوتبال ایران باشند؟ بدون شک فوتبال ملی ایران تا زمانی که از سوی باشگاه‌ها بدرستی تغذیه نشود و خوراک نگیرد، نمی‌تواند تغییر نسلی اثرگذار و مثبت را به خودش ببیند.

حامد امینی ‌/‌ جام‌جم