این خارش لعنتی!

خارش بیشتر اوقات بر اثر تحریک فیزیکی یا تغییرات شیمیایی پوست به دنبال بیماری ، آلرژی یا قرار گرفتن در برابر مواد تحریک کننده به وجود می آید.

کد خبر: ۶۸۷۷۵

تحمل افراد نسبت به خارش متفاوت است و استرس یا دیگر عوامل روانی می توانند آستانه تحمل فرد را تغییر دهند. برای التیام تحریک پوستی داروهای متفاوتی وجود دارند که شامل تسکین دهنده های موضعی و داروهای خوراکی می شوند.
داروهای اصلی که در فرآورده های ضد خارش موجودند، عبارتند از کورتیکواستروئیدها، آنتی هیستامین ها و بی حس کننده های موضعی. کرمهای خنک کننده یا نرم کننده های ساده نیز اغلب برای درمان توصیه می شوند.
خطر اصلی داروهای ضد خارش به استثنای نرم کننده های ساده و مواد تسکین دهنده ، تحریک پوست است که بر خارش بیشتر دامن می زند. این مشکل به دلیل مصرف زیاد و طولانی مدت این داروهاست.
آنتی هیستامین ها و کرمهای بی حس کننده موضعی می توانند سبب واکنشهای نامطلوبی در پوست شوند که در این صورت باید از استعمال آنها خودداری کرد. خوردن آنتی هیستامین ها نیز موجب خواب آلودگی می شود.
از آنجا که خارش می تواند نشانه بسیاری از بیماری ها باشد، نباید درمان را بدون مشورت پزشک بیشتر از یک هفته ادامه داد.

روش های موثر درمان خارش
حساسیت غذایی نقش عمده ای در بروز التهاب پوستی دارد. بنابراین بهتر است برای حذف غذاهایی که در ایجاد ضایعات پوستی نقش دارند، رژیم حساسیت غذایی بگیرید.
همچنین رژیم غذایی و استفاده از مواد مغذی مانند ویتامین A، Eو مس نیز به درمان سریع تر التهابات پوستی کمک می کنند. حمام جوش شیرین خارش و التهاب ناشی از اگزما را کم می کند. یک فنجان جوش شیرین را در وان آب گرم 34تا 36درجه حل کنید و در آن دراز بکشید. تا وقتی خارش برطرف نشده ، روزی یک یا دو بار این کار را تکرار کنید.
سعی کنید پس از استحمام پوست را چرب کنید و تا حد امکان از ضد عرق ها استفاده نکنید و اگر هم می خواهید از آنها استفاده کنید، محصولاتی را انتخاب کنید که حاوی مواد ضد حساسیتی مانند اکسید روی ، اکسید منیزیم ،تری اتانول آمین و... باشند.
از محصولات آرایشی نامرغوب و گذاشتن ناخن مصنوعی خودداری کنید. لباسهای نخی بپوشید و هنگام شستشو بیش از حد از مواد شوینده استفاده نکنید.