یک پسر و یک دنیا آرزو
نسیم خنک دریا میخورد به صورتش و میایستد میان چارچوب یک قاب کهنه تلویزیون. قاب مال او نیست، شاید آن را آب به ساحل انداخته، ولی لبخند مال اوست، آن چشمهای خیره به دوربین، آن نگاه پر از حرارت و آن دنیای مالامال از آرزو، مال اوست.
کودک این عصر مدرن شیفته این جعبه جادویی است. چه میدانیم، شاید وقتی در خانه تنهاست مثل بچههای قدیم خودش را با زور به صفحه تلویزیون میچسباند به این امید که از لای درزها رد شود و برود پشت شیشه، به دنیای آدمهای بزرگ و مشهور، به سرزمین آدمهایی که مردم دوستشان دارند.
شاید او دیوید کاپرفیلد عصر ما باشد، با یک دنیا آرزوهای بزرگ که آنها را در چارچوب مستهلک یک تلویزیون وارداتی قاب گرفته است.
تازه ها
پیشنهاد سردبیر
هوش مصنوعی یکی از قدیمیترین عادتهای ما در اینترنت را تغییر داده است
گوگل جواب میدهد؛ چرا کلیک کنیم؟
جامجم آنلاین بررسی کرد
ماجرای سن بازنشستگی ۵۵ و ۶۲ ساله چیست؟
گفت و گو
در گفتوگو با جامجم آنلاین عنوان شد
نذر کتاب؛ وقف دانایی برای گسترش عدالت فرهنگی
در گفتوگو با جامجم آنلاین تشریح شد
فاصله ایران با پیشروان هوش مصنوعی قابل جبران است
جامجم آنلاین بررسی کرد
باجنیوزها؛ باجگیری در لباس افشاگری
در گفتوگو با جامجم آنلاین مطرح شد