پهلوان سلیمانی هم رفت

و دیروز نوبت علیرضا سلیمانی بود تا به مرگ سلام بگوید و فرصتی برای رخصت گرفتن نداشته باشد. مرحوم سلیمانی در سال 1989 مارتینی سوئیس در مسابقه‌های جهانی کشتی آزاد کاری کرد که هنوز کسی قادر به تکرارش نبوده و اصولا شاید در تاریخ کشتی تکرارنشدنی باشد.

ایستادن بالادست دو کشوری که ایران با انقلاب اسلامی، ابرقدرتی‌شان را در عرصه گیتی به چالش کشیده بود و چه نیکو بود زمانی که دلاور سنگین‌وزن کشتی ایران بالادست نمایندگان امریکا و شوروی سابق، پرچم ایران را به نشانه قهرمانی جهان به اهتزاز درآورد؛ هرچند سلیمانی بعدها در زمینه این قهرمانی گفت که رگ غیرتش بیرون زده، وقتی می‌دیده از بلندگوی سالن مدام نام بومگارتنر امریکایی برده می‌شود و برای این تصمیم گرفته که با کشتی خاص ایرانی‌ها، حریف آمریکایی‌اش را مغلوب کند. او چنین نیز کرد و با این‌که ابتدا به لحاظ امتیازی عقب افتاد، اما با زیرگیری و بارانداز بی‌نقص خود، نسخه شکست حریف پرمدالش را پیچید تا این مدال ارزشمند سنگ بنایی شود برای آن‌که ایرانی‌ها پس از آن سکوی شماره یک جهان را هدف بگیرند. طلاهایی که با مجید ترکان در توکیوی 90 و امیر خادم در وارنای 91 تکرار شد تا کشتی ایران با پشت سر گذاشتن دوره فترت خود یک بار دیگر در جهان کشتی قد علم کند. از این حیث طلای سلیمانی ارزش دوچندانی یافت تا او بعدها با رسیدن به شش بازوبند پهلوانی کشتی ایران صاحب عنوان پهلوان باشی شود. او طی این سال‌ها نیز از گود زورخانه دور نشد و منهای روزهای بیماری‌اش همواره می‌شد سراغش را در زورخانه‌ها گرفت که وسط میدان با ضرب و آواز پرطنین مرشد علی‌علی می‌گفت و بسان دوران جوانی پا می‌زد، میل می‌گرفت و به عشق مولا چرخ می‌زد؛ هرچند پهلوان سلیمانی طی دو سال اخیر دو بار در بیمارستان بستری شد، اما هیچ‌کس بیماری او را جدی نگرفت و شاید نمی‌خواست به ذهن خطور دهد که بیماری قند روزی پهلوان را از پا درمی‌آورد. پهلوان نیز همیشه خندان و مردمدار بود و نمی‌خواست از نامهربانی‌ها بگوید؛ هرچند وقتی از کشتی می‌گفت لابه‌لای صحبت‌هایش گلایه می‌کرد که چرا وی نباید در کار آموزش و انتقال تجارب خود به جوانان کشتی فعال باشد.

رسم بدی است؛ جبر زمانه فرضش کنیم یا نسیان و فراموشی مسئولان و... انگار همیشه باید پهلوان زنده را در عرصه ورزش ایران عشق باشد. دیروز نوبت ناصر حجازی بود، امروز علیرضا سلیمانی و فردا... پس امروز قدر خود را بدانیم که دنیای فانی زودگذر است.

حجت‌اله اکبرآبادی/ دبیر گروه ورزش