نخبه‌کشی در فوتبال

پاسخ به این پرسش گرچه به نظر ساده می‌آید، اما در دل خود ناگفته‌های زیادی دارد؛ ناگفته‌هایی که گوش شنوایی برای آن نیست و چرایی‌اش را مسئولان فدراسیون باید پاسخ دهند.

براستی چطور می‌شود به قول بسیاری از صاحب‌نظران و کارشناسان فوتبال ایران، تعدادی از مربیان پنج روز نیز بدون تیم نمی‌مانند، اما بسیاری از مربیان سال به سال هم کسی سراغی از آنان نمی‌گیرد و مثل خیلی‌ها یا خانه‌نشین می‌شوند یا مثل بهمن فروتن، مربی با تجربه فوتبال، رفتن را به ماندن و سوختن ترجیح می‌دهند؟!

هرچند دیگر برای همگان ثابت شده که دلالان بخشی جدایی‌ناپذیر از پوسته فوتبال ایران هستند و کسی هم نمی‌تواند مانع فعالیتشان شود، اما باید با مربیان جوانی که حاضر نیستند برای رسیدن به تیمی، ‌وارد شبکه‌ای از فعالیت دلالی شوند، همدردی کرد؛ مربیانی که چون راضی نمی‌شوند به انتظارهای غیرمتعارف و غیرمنطقی این شبکه پاسخ مثبت بگویند، خارج از چرخه گردش مربیان قرار می‌گیرند تا آنانی که در این چرخه سهم خواهی اسیر و گرفتار شده‌اند، هنوز از تیمی جدا نشده سر از تیم دیگری درآورند. در چنین چرخه معیوبی نیز مربیان باید به خواست دلالان، بازیکن به تیم خود تزریق کنند تا با این روند، حسابی بازار دلالی سکه باشد. متاسفانه در این مسیر بعضی از مدیران باشگاهی نیز گرفتار می‌شوند تا با جابه‌جایی پول‌های کلان و البته بی‌مصرف به حال فوتبال، سود آن عاید کسانی شود که برای پر کردن جیب خود، یک لحظه نیز بیکار نمی‌نشینند.

طبیعی است در چینن شرایطی، مربیان سالم مجالی برای کار کردن نمی‌یابند و در عوض تعدادی نام مشخص مدام بین تیم‌ها جابه‌جا می‌شوند. فقط باید امید داشته باشیم که مبارزه با فساد در فوتبال که کمیسیون اصل 90 مجلس پرونده آن را گشوده و گفته می‌شود وزارت اطلاعات نیز منابع لازم را در اختیار کمیسیون قرار داده، ختم به خیر شود و یک بار هم که شده به طور ریشه‌ای جلوی مجرای تنفسی این شبکه مافیایی فوتبال گرفته شود. البته نباید از نظر دور داشت که این مبارزه باید دائمی و پیوسته باشد، چه در غیر این صورت این شبکه بعد از مدتی از نو دست به بازسازی خود زده و از گوشه دیگری از این فوتبال سر برمی‌آورد. برای همه این فعل و انفعال‌ها در فوتبال نیز نامی بهتر از «نخبه‌کشی» نمی‌توان گذاشت و صدافسوس که هزینه سالم بودن در این فوتبال، گوشه‌نشینی است.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش