خداحافظی آقای استعفا

مدیریتش را باید مدیریت تهدید نامید. کسی که از شهریور سال 90 تا کنون، هر کجا که خواسته‌هایش برآورده نشد، تهدید به کناره‌گیری کرد. تهدیدهایی که بعضا عملی هم شد اما فقط برای چند ساعت. این استعفاهای چند ساعته را اصولا همین رویانیان مد کرد.

همیشه می‌گفت از جنس فوتبال نیست، یا این‌که خسته است. اما کدام آدم غیرفوتبالی و خسته‌ای را می‌توان پیدا کرد شبیه رویانیان؟!

دو سال پیش که بحث انتخابات فدراسیون فوتبال مطرح شد برای اولین بار از پرسپولیس استعفا کرد، اما نه رئیس فدراسیون شد، نه از پرسپولیس رفت. چند ماه بعد که رئیس جمهور وقت او را از ستاد سوخت کنار گذاشت، باز‌هم دلخوری‌اش را با استعفا کردن از پرسپولیس نشان داد. آن روزها بهانه اش خستگی بود، اما خیلی زود مشخص شد خستگی بهانه‌ای بیش نبوده است. در جریان پرونده محسن قهرمانی هم معلوم نشد استعفایش با چه هدفی بود، اما همین یک بار هم که هیات مدیره باشگاه درخواست او را جدی گرفت، وزیر ورزش زیر بار نرفت. حالا هم به فاصله کمتر از دو ماه، دوباره یک استعفای دیگر. روی صحبت رویانیان این بار خود وزیر است و کارشکنی‌هایی که به گفته او از مدت‌ها قبل شروع شده است.

البته اینها، همه استعفاهای آقای استعفا نیست. او در این دو سال و اندی چند بار دیگر هم با هدف امتیاز گرفتن از این و آن، تهدید به کناره‌گیری کرد، اما در عمل به گونه‌ای دیگر رفتار کرد. به همین خاطر با وجود بیانیه بلند و بالایی که رویانیان دیروز برای خداحافظی با هواداران تیمش در اختیار رسانه‌ها گذاشت، هنوز زود است باور کنیم او دیگر مدیرعامل پرسپولیس نیست.

شاید این آخرین استعفای رویانیان باشد و شاید هم آخرین حربه او برای گرفتن پول از وزارت ورزش، در روزهایی که بی‌پولی کمر پرسپولیس را خم کرده است.

گروه ورزش‌/‌ رضا پورعالی