دوستی یکطرفه

براساس این دوستی یکطرفه، هنرمندان غربی فقط تا آنجا با همکاران اروپای شرقی خود همکاری و همراهی می‌کنند که به نفعشان است و از بابت آن سود می‌برند. در همین رابطه است که در نشریات شرق اروپا مطالب زیادی درباره علاقه مفرط غربی‌ها به سالن‌های نمایش سینماهای کشورهای اروپای شرقی نوشته‌اند و می‌نویسند؛ پس از سقوط دولت‌های کمونیست در کشورهای اروپای شرقی و بازشدن درهای این کشورها به جهان غرب، فیلم‌های آمریکایی و اروپای غربی هجوم خود را به سالن‌های سینماهای این منطقه آغاز کردند، بازار فروش خیلی خوب برای محصولات غربی ایجاد شد و در حالی که تا قبل از این سودی از بابت فروش فیلم‌های خارجی در جدول گیشه نمایش سینماهای اروپای شرقی نصیب فیلم‌‌های غربی نمی‌شد، ناگهان سود خوبی بابت این فیلم‌ها نصیب هالیوود و صنعت سینمای اروپای غربی شد.

تحلیلگران اقتصادی سینما از این رقم سود و فروش خوب به عنوان یک «سود مرده» یاد می‌کنند. در شرایطی که کسی تصور یک فروش و موفقیت خوب مالی تازه برای محصولات پر سروصدای هالیوودی نمی‌کرد، ناگهان درهای تازه‌ای به روی کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی آمریکایی باز شد.

این سود کلان، سود اضافه‌ای بود که نصیب تهیه‌کنندگان آمریکایی می‌شد. حتی از راه رسیدن یک بازار جدید سینمایی فروش برای محصولات هالیوودی در چین (با بیش از یک میلیارد جمعیت) باز هم اهمیت بازار اروپای‌شرقی کمرنگ نشد.

منتقدان سینمایی اروپای شرقی می‌گویند باید به دنبال راهکارهایی بود که صنعت سینمای غرب فقط به جدول گیشه نمایش اروپای شرقی نظر نداشته باشد و کارهایی انجام دهد که به نفع صنعت سینمای بومی این کشورها هم هست.