با مدال بر می گردیم

روح الله عسگری ، دونده 110 متر مانع اولین نفری است از تیم ملی دوومیدانی ایران که مسابقه می دهد. او به علت اعزام به این بازیها ، خوش شانس ترین دونده لقب گرفت ، چرا که مسوولان فدراسیون در این بازیها نه تنها به مدال آوری عسگری دل نبسته اند که جابه جایی رکورد ماده 110 متر مانع را برای او کافی می دانند.
روح الله قبل از اعزام به این بازیها در حالی که باید در مکه با 40 درجه گرما بدود ، در سرمای چهارمحال و بختیاری تمرین می کرد. او می گوید: من تمرین می کردم در حالی که فدراسیون خبر نداشت چطور؛ من باید به جای تمرین در هوای سرد در اهواز یا بوشهر تمرین می کردم ؛ جایی که آب و هوایی مثل عربستان داشته باشد.
روح الله عسگری برخلاف بقیه ملی پوشان اصلا برایش مهم نیست که در بازیهای کشورهای اسلامی مدال بگیرد یا نه. او فقط می خواهد انتظار مربی اش را برآورده کند: کاری به چندم شدن و این که انتظار چه مقامی دارند ، ندارم. برایم کافی است که انتظار مربی ام را برآورده کنم ، همین. من نه در اینجا که در همه مسابقه ها هیچ وقت برای مدال ندویده ام ، اما اگر از دور مقدماتی به نهایی برسم ، در دور نهایی برای مدال می دوم. دونده ملی پوش 110متر با مانع ایران ، هیچ کدام از رقبایش را نمی شناسد.

شاهرخی: بدون مربی مشکل دارم

سید مهدی شاهرخی ، 23 فروردین ماه در دور مقدماتی پرتاب می کند. او که تا قبل از تعطیلات عید به دلیل درس در تهران بود ، نه جای تمرین داشت و نه مربی. همین مساله او را کلافه کرده بود ؛ اما تا پیش از اعزام ، او در خرم آباد زیر نظر پدرش تمرین هایش را از سر گرفت. مهدی پیش از اعزام با این که مدت زمان زیادی تمرین نکرده بود ، اما از وضعیت خودش راضی بود. او می خواهد در مکه وزنه را 19 متر بیندازد: اگر خدا بخواهد 19 متر می اندازم ؛ هرچند به علت وقفه ای که پیش آمد نتوانستم خوب تمرین کنم ، اما در 15 روز تعطیلات ، خوب تمرین کردم. می خواهم رکورد خوبی بزنم تا جواب زحمتهایم را بگیرم. به نظر مهدی ، پرتابگران عربستان ، کویت ، مصر و قطر حریفان اصلی اش هستند.
بیشترین مشکل او نبود پدرش یا یک مربی کنارش است: 6پرتابگر می رود بدون یک مربی. چه کسی می خواهد مربی بچه ها باشد ، نمی دانم. 8 روز زودتر از مسابقه ها به عربستان می روم و باید بدون مربی تمرین کنم. در واقع همان مشکلی که در تهران داشتم ، به وجود می آید.

نیک فر: با طلا برمی گردم

امین نیک فر هم از امریکا آمده تا در مکه برای ایران پرتاب کند. او هم جزو امیدهای ایران برای کسب مدال محسوب می شود. امین پیش از این که به تهران بیاید در آخرین پرتابش 18 متر و 68 سانتی متر انداخته است. همین پرتاب او را امیدوار می کند پرتاب خوبی در اولین دوره بازیهای کشورهای اسلامی داشته باشد. او خیلی به گرفتن مدال طلا امیدوار است: سعی می کنم مدال طلا بگیرم. نمی گویم با چه رکوردی. بدیمن است که بگویم چند متر می اندازم ، اما مدال می گیرم.
او اصلا رقبایش را نمی شناسد: نمی دانم چه کسانی و از کدام کشور می آیند ، اما همیشه در تمرین سعی می کنم در سخت ترین مسابقه شرکت کنم تا بهترین تمرین را داشته باشم. به نظر امین نیک فر ، انجام مراسم حج هیجان انگیزترین مراسم است ؛ آرزویی که هر جوانی دارد.او فکر نمی کرد به این زودی ها به مکه برود.

احسان حدادی : طلا مال من است

احسان حدادی ، پرتابگر طلایی دیسک جوانان جهان هم در مکه پرتاب می کند. او همراه عباس صمیمی ، روز 26 فروردین ماه دیسک پرتاب می کند. احسان چند روز قبل از رفتن ، بدنش افت کرده بود ، اما اصلا نگران نبود، چرا که معتقد بود برای روز مسابقه ، آماده آماده می شود. او برای مدال طلا نقشه کشیده است: «پیک بدنم را برای مسابقه های قهرمانی آسیا گذاشته ام ، اما برای این بازیها هم یک پیک کوچک گذاشته ام. اگر خدا بخواهد می خواهم رکورد خودم را بزنم. 61 یا 62 متر بیندازم. راضی ام ؛ البته برای طلا پرتاب می کنم. یاحسین می گویم و می روم جلو.
به نظر احسان ، تیم دو و میدانی ایران با یک مدال طلا ، یک نقره و یک برنز به تهران برمی گردد: کارمان سخت است ، همه مسوولان می آیند و انتظار مدال هم دارند. جدای از آن ، رقبای خوبی هم داریم ، اگر مدال نگیری همه می پرسند چرا مدال نگرفتی. به نظر من تیم دو و میدانی 3 مدال می گیرد. به نظر احسان ، پرتابگر مصری - که رکورددار جوانان جهان نیز هست - 2 پرتابگر ترکیه ، عباس صمیمی و پرتابگر عربستانی اصلی ترین رقبایش در این بازیها هستند.

عباس صمیمی: چهار ، پنج مدال می گیریم

عباس صمیمی ، نفر اول پرتاب دیسک ایران ، برای مسابقه های قهرمانی آسیایی کره و قهرمانی جهان تمرکز کرده است. او به علت مصدومیت هایش در سال گذشته آماده نیست. خودش برنامه ریزی کرده تا در سئول و فنلاند به پیک برسد ؛ اما قهرمان شدن در این بازیها برای او شروع خوبی است: پیکم را برای این بازیها نگذاشته ام ، با 100 درصد آمادگی به عربستان نمی روم. بازیهای کشورهای اسلامی اولین مسابقه ام در سال جدید است و می خواهم در مکه مشکلات تکنیکی ام را پیدا کنم.
فکر می کنم جزو 8 نفر اول بیایم. من هم 52- 53متر می اندازم و اوت می شوم (باخنده). می خواهم خوب پرتاب کنم. او فقط دو رقیبش را می شناسد: فکر نمی کنم پرتابگران خوبی بیایند. قطر که نمی آید. بهترین پرتابگر، قطری است که در المپیک هم برد. او نفر چهارم آسیاست. سلطان پرتابگر عربستانی 59 متر و 8 سانتی متر می اندازد. او هم پرتابگر خوبی است و یک پرتابگر مصری که با مربی قبلی ام ، یوری لنکو کار می کند و او 61-62 متر پرتاب می کند ، باید روی او حساب کنم.

ربانی: هنوز هیچ چیز نمی دانم محسن ربانی ، پرنده پرش با نیزه هم در آخرین لحظات به جمع ملی پوشان اضافه شد. محسن به دلیل این که اسمش از همان اول رد نشده بود ، با کاروان حج عمره رفت. فدراسیون هماهنگی های لازم را انجام داد تا او بتواند در مسابقه ها شرکت کند. محسن که دو سه هفته ای بدون مربی تمرین کرده ، ترجیح می دهد چیزی نگوید. او 25و 26 فروردین مسابقه دارد، پیش از ایوب آرخی پرتابگر نیزه: «وضعیتم بد نیست. همیشه وقتی گفته ام خوب می پرم ، بد پریده ام. در این مدت بدون مربی رکوردی نپریده ام. الان نمی توانم بگویم چکار می کنم. باید در شرایط مسابقه قرار بگیرم. آن وقت سعی می کنم رکورد خوبی بزنم.» محسن هم از رقبایش خبر ندارد. فقط می داند مسابقه پرش با نیزه ای ها به صورت مقدماتی و نهایی برگزار می شود و این یعنی یک رقابت سنگین و فشرده.

مهری رنجبر