گـــاراژ پذیرایی

دو سال پیش یک بازی با عنوان Rocksmith به بازار آمد که برای اولین بار به بازیکنان اجازه می‌داد یک گیتار واقعی را به کنسول یا سیستم شخصی خود وصل کنند و در تجربه‌ای مشابه سری بازی‌های هارمونیکس به یادگیری گیتار بپردازند. متاسفانه به دلایل بسیاری، کابل مخصوص اتصال گیتار این بازی بندرت در بازار یافت می‌شود، اما اگر صاحب یک گیتار الکتریک هستید و فرصتی برای به دست آوردن این کابل پیدا کردید، آن را از دست ندهید.

کمترین فایده آن دسترسی به یک تونر حرفه‌ای برای تنظیم صدای گیتارتان است. این بازی پیش از اجرای هر آهنگ، صدای گیتار را چک می‌کند و در صورت فالش بودن، از طریق نرم‌افزار دقیق خود فرصت را برای تنظیم صدای آن فراهم می‌کند.

نسخه‌ قبلی در این زمینه بی‌نقص عمل می‌کرد و در اندک زمانی تنظیمات گیتار انجام می‌شد، اما در این نسخه، هر بار که صدا را تنظیم می‌کنید، تونر به طرزی دیوانه‌وار بالا ـ پایین می‌شود. نحوه‌ نمایش نت‌ها در این بازی نیز مشابه بازی Guitar Hero است؛ یعنی بُرد گیتار به صورت عمودی و نت‌ها از بالا به پایین نمایش داده می‌شوند و به محض رسیدن به نشانگرهای سیم‌های گیتار، باید به گرفتن فِرِت‌های مورد نظر و پیک‌زدن اقدام کنید. این نحوه‌ نمایش ممکن است برای کسانی که حرفه‌ای گیتار کار می‌کنند و به خواندن تبلچر عادت دارند مشکل ایجاد کند، اما با گذراندن کمی وقت، این مشکل نیز رفع خواهد شد.

یکی از جالب‌ترین و تحسین‌آمیزترین خصایص راکسمیت، انعطاف‌پذیری آن با توجه به توانایی بازیکن است. بنا به توانایی شما در اجرای بموقع نت‌ها، آکوردها، پاور کوردها و... بازی درجه‌ سختی را کاهش و افزایش می‌دهد. این خصیصه در نسخه‌ قبلی کارایی خود را داشت، اما این‌که بازیکن با زدن چند نت غلط شاهد فرآیندی باشد که من آن را «رفوزگی» می‌خوانم چندان خوشایند نبود.

در این قسمت این مشکل و بسیاری از مشکلات دیگر بازی رفع شده‌اند. در قسمت قبل با تقلید از بازی‌های مشابه در یک مُد حرفه‌ای شرکت می‌کردید و با کسب مقدار امتیاز لازم در هر آهنگ، سراغ آهنگ‌های بعدی می‌رفتید. در حالت سابق هیچ مشکل خاصی وجود نداشت. بازیکن با اندکی تلاش می‌توانست پس از چند بار خراب کردن، امتیاز لازم را کسب کند. با این‌که آن متد بد نبود، سازندگان باز هم رویکرد بهتری در پیش گرفته‌اند.

تمام موسیقی‌ها از همان ابتدا برای بازیکن فهرست شده‌ است و امکان انتخاب بدون ترتیب هرکدام برایش وجود دارد. اما اگر بازیکن روند ترتیبی را پیش بگیرد، هر آهنگ با هر میزان سختی بشدت آهسته شروع می‌شود و پس از پایان یافتن به آخر فهرست منتقل می‌شود. آهنگ بعدی با همان مقدار سختی، اما ریتم‌های مشکل‌ و نت‌های پیچیده‌تر سر راه بازیکن قرار می‌گیرد و همین روند تا پایان ادامه دارد.

هر بار پایان یک آهنگ، اندکی به درصد تکمیل آن اضافه می‌کند و بار بعدی سخت‌تر ظاهر‌ می‌شود. بازی تک‌تک حرکات و اشتباهات شما را زیر نظر دارد. در صورتی که در نواختن یک بخش از آهنگ یا در اجرای دقیق هارمونیک‌ها یا اسلایدها مشکل داشته باشید، بازی یک حالت تمرینی کوتاه برای آن بخش یا تکنیک مورد نظر به شما ارائه می‌کند تا پیش از اجرای دوباره‌ آهنگ، دستان خود را عادت دهید.

در تمرین یک قسمت خاص، بازی سرعت حرکت را کاملا کند می‌کند. با هر بار اجرای صحیح نت‌ها، سرعت افزایش می‌یابد تا این‌که به سرعت کامل می‌رسد، تنها شرط خروج هم زدن کامل و دقیق نت‌هاست. این روند صعودی واقعا مفید واقع می‌شود و در اندک زمانی، بهتر از هر آموزشگاه و هر نوع تمرین روزانه با افکت‌ها و آمپلی‌فایرهای بدصدا دست و دل بازیکن را برای هنروری آماده می‌سازد. مد Guitarcade هم که از بخش‌های محبوب نسخه‌ قبلی بود، در این نسخه بسیار بسط داده شده و واقعا در شکل دادن توانایی‌های پایه‌ گیتار بازیکن موثر است.

در این بخش مینی‌گیم‌های بسیاری وجود دارد که بازیکن می‌تواند با استفاده از گیتار واقعی انجام دهد؛ از زدن سیم مخصوص برای تیراندازی بموقع به کابوی‌های بدذات گرفته تا ترملو (پیک زدن روی سیم با سرعت بالا) روی سیم‌های مختلف برای دواندن ربات قهرمان یا زدن نت‌های شماره‌دار برای ناکار کردن مرغ‌های فضایی انتقامجو! این بخش در عین مفرح بودن، نتایج و فواید حقیقی به دنبال دارد.

خلاصه این‌که این عنوان اصلا به تعریف نیازی ندارد. هر کس گیتاری در خانه دارد یا قصد خرید گیتار دارد و می‌خواهد سرعت و لذت یادگیری‌اش را تا چند برابر افزایش دهد، از این بازی پشیمان نخواهد شد.

سیاوش شهبازی