کاراکال محدود به بیابان نیست

 کاراکال پستانداری از خانواده گربه‌سانان و راسته گوشتخواران است. جثه کاراکال تقریبا دو برابر گربه اهلی است. به طورکلی کاراکال، گربه‌ای با اندازه متوسط و دست و پایی بلند است که پاها بلندتر از دست‌هاست. رنگ قسمت پشت بدن و پهلوهای آن خاکی ـ نخودی تا نخودی متمایل به نارنجی با بدن کشیده و استوانه‌ای است. گوش‌ها مثلثی و بزرگ است که یک دسته موی سیاه‌رنگ بلند در نوک آن دیده می‌شود.

هوشنگ ضیایی کارشناس برجسته حیات‌وحش ایران در کتاب خود «راهنمای صحرایی پستانداران ایران» زیستگاه این گونه را دشت‌ها و تپه‌ماهورهای مناطق بیابانی و استپی با پوشش گیاهی مناسب ذکر می‌کند، اما کاراکال در برخی مناطق جنگلی بویژه جنگل‌های خشک نیز دیده می‌شود. به طوری که رونالد نوواک (R.M.Nowak) در کتاب «گوشتخواران» خود به این نکته اشاره می‌کند و می‌نویسد: «کاراکال اغلب در درخت‌زارها (Woodlands)، ساوانا (Savanah) و بوته‌زارهای (Scrub) مناطق خشک یافت می‌شود و از شن‌زارها دوری می‌کند.»

کاراکال در مناطق خشک آفریقا، آسیای مرکزی و آسیای جنوب غربی تا هندوستان به طور وسیع پراکنده است. این محدوده پراکندگی همچنین محدوده پراکندگی تاریخی یوزپلنگ (چیتا) و چندگونه آهوی کوچک بیابانی نیز است. همانند چیتا، کاراکال پستانداران کوچک تا متوسط را شکار می‌کند. علاوه بر این، در شکار پرندگان نیز توانایی بی‌نظیری دارد.

در کتاب اسماعیل اعتماد، «پستانداران ایران» که سال 1364 منتشر شده، به حضور کاراکال در استان لرستان و سرپل ذهاب در کرمانشاه نیز اشاره شده و در محدوده تنگه گنجه‌ای در منطقه حفاظت‌شده دنای شرقی در استان کهگیلویه و بویراحمد توسط محیط‌بانان مشاهده شده و به حضور آن در سپیدان استان فارس نیز اشاره شده است.

علی ترک قشقایی/ کارشناس ارشد تنوع زیستی