یک فنجان آرامش

آیا تا به حال به گونه‌ای متفاوت، به سکوت نگریسته‌ایم؟سکوت می‌تواند آرامش و سرانجام سلامت روان ما را تامین کند به شرط آن‌که درست و به جا از آن استفاده کنیم. مثلا خانم‌ها از صحبت‌کردن خوششان می‌آید و مردان از سکوت، پس باید حواسمان باشد که حرف‌زدن زیادی ما، همسرمان را نیازارد یا سکوت ما برای دیگران مرگبار نباشد.

سکوت مرد در مقابل ابراز احساسات همسرش برای او به این معناست که مرا دوست ندارد یا من برایش جذاب نیستم و همین زمینه‌ساز بروز اضطراب و افسردگی در زنان می‌شود. در زمان تنش و مشاجره لازم است قدری سکوت و تامل کنیم تا شرایط آرام‌تر شود و بعد به صحبت بپردازیم. برای رسیدن به آرامش می‌توانیم دست‌کم روزی یک ساعت را به اتاقمان برویم و در سکوت بگذرانیم و به صداهای درونمان گوش فرا دهیم و به نیازهای واقعی خود و چیزهایی که داریم، فکر کنیم. سکوت دقیقا دو روی یک سکه است، در عین این‌که می‌تواند مایه آرامش شود، می‌تواند باعث بر هم خوردن آرامش هم باشد. با اجبار نمی‌توان زمینه آن را ایجاد کرد، وقتی به اجبار ساکت می‌شویم، افکار شروع به خودنمایی می‌کنند و معمولا افکار بی‌ربط و مخرب به ذهنمان هجوم می‌آورند و باعث می‌شوند که ارتباط خود را با قسمتی از ذهنمان که آرامش‌بخش است از دست بدهیم و باعث آزار خود شویم. زمانی که از خواب بیدار می‌شویم، پچ‌پچ‌های درونی شروع می‌شود.

درباره برنامه و کارهایی که آن روز داریم با خود فکر می‌کنیم، پشت چراغ قرمز با عصبانیت با خودمان حرف می‌زنیم. در مورد گذشته افسوس می‌خوریم و با نگرانی به آینده فکر می‌کنیم. حتی گاهی در خواب هم از این صداها در امان نیستیم و کابوس می‌بینیم. چنین صداها و افکاری، شادی ما را از بین می‌برند و ذهنمان را همیشه درگیر و سرگردان می‌کنند. حتی اگر بخواهیم خود را سرگرم کنیم، باز هم کم و بیش درگیر چنین افکاری هستیم. بنابراین صداهای درونی به اندازه صداهای بیرونی خطرناک هستند و سکوت معنای واقعی خودش را که همان «رسیدن به آرامش» است از دست می‌دهد و به یک فضای زجرآور تبدیل می‌شود که همیشه سعی در فرارکردن از آن داریم. فقط سروصدای ماشین‌ها و صداهای بیرونی نیستند که ما را آزار می‌دهند، صداهای درونی هم می‌توانند آزاردهنده باشند. سکوت یکی از تکنیک‌های مدیتیشن است که ثابت کرده در آرامش ما تاثیر بسزایی دارد. سکوت در مدیتیشن در حالی‌که الگوهای کهنه و محدودکننده را دور می‌سازد، به گسترش و پیشرفت الگوهای فکری نو فرصت می‌دهد.

با قدرت سکوت می‌توان یاد گرفت که چگونه به زبان خود توجه کنیم و چگونه مناسب و مقتضی سخن بگوییم. باید تلاش کنیم که از هیاهو به سکوت و از سکوت به آرامش برسیم و این می‌تواند در طولانی‌مدت، سلامت روان برایمان به ارمغان بیاورد.

تارا خسروی ‌‌/ ‌‌روان‌شناس بالینی