فوتبال بزن در رو!

در این فوتبال بیش از آن که بازیکنان، ستاره‌ها و مربیانش در بورس باشند، مدیران عامل باشگاه‌ها بیش از دیگران حرف می‌زنند و پز مدیریتی خود را می‌دهند تا تکلیف روشن نباشد که اگر این همه مدیر خوب و حاذق و همه فن حریف داریم، پس چرا وضع فوتبال باشگاهی‌مان این گونه است که سال‌ها در آسیا بی‌جام مانده است.

واقعیت این است که در فوتبال دولتی ما، مدیران باشگاه‌ها بدون هیچ هزینه و کوچک‌ترین چالشی، برنامه‌های خود را در آزمایشگاه فوتبال ایران مورد ارزیابی و سنجش قرار می‌دهند تا کلی در این فوتبال حیف و میل صورت بگیرد و کسی نیز پاسخگوی عملکرد خود نباشد. اصولا فکر می‌کنید که اگر همه چیز در این فوتبال سر جای خودش قرار داشت، فردی فوتبالی و شناخته شده همچون محمد دادکان خارج از گود می‌ماند؟

متاسفانه در آزمایشگاه فوتبال باشگاهی ایران، مدیران پشت سر هم می‌آیند و می‌روند، بدون آن که هدفی خاص از این آمد و شدها مورد توجه قرار گرفته باشد. نتیجه چنین مدیریت‌هایی این است که قیمت بازیکنان روز به روز افزایش یافته و کف قیمت‌ها به جای 200، 300 میلیون، 700، 800 میلیون تومان می‌شود تا در این جابه‌جایی‌های کلان پول که می‌گویند هزینه یک سال آن 500 میلیارد تومان می‌شود، کلی پول نیز به جیب دلالان و واسطه‌هایی برود که بشدت ادامه حیاتشان را مرهون مدیریت دولتی در فوتبال هستند و حسابی نیز از خوان گسترده آن فربه شده‌اند.

هرچند همیشه از لیگ حرفه‌ای فوتبال ایران به جنگ دارا و ندار تعبیر شده، اما لزوما نیز سرمایه‌گذاری کلان قرین با موفقیت نبوده و محمد رویانیان که امسال سال سوم حضور خود را در مجموعه پرسپولیس تجربه می‌کند، حداقل به این موضوع خوب آگاه است که سر کیسه را شل کردن لزوما موفقیت به همراه نخواهد داشت.

به هر حال اگر می‌خواهیم واقع‌بینانه در جهت بهره‌وری فوتبال باشگاهی قدم برداریم، چاره‌ای نداریم جز آن که در زمینه مدیریت باشگاه‌ها نیز فکری اساسی داشته باشیم و حداقل به مدیریت هزینه در باشگاه‌ها پایان دهیم. باید قبول کرد اگر باشگاه‌ها صرفا دست در جیب دولت نداشته باشند، براحتی در مقابل هر پیشنهادی سر تعظیم فرود نمی‌آورند و تلاش خواهند کرد در مسیر فعالیت خویش به گونه‌ای عمل کنند که ضرباهنگ صنعت فوتبالی در تار و پود آن شنیده شود.

حجت‌اله اکبرآبادی / گروه ورزش