حیف از استقلال و قلعه نویی

واقعا حیف شد که استقلال قدر حضور خود را در نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا ندانست و با پذیرش شکست در مجموع دو دیدار رفت و برگشت از اف‌سی سئول کره جنوبی (4ـ2) از حضور در فینال بازماند.

هرچند عده‌ای می‌گویند سطح فوتبال ایران همین است و حالاحالا‌ها نباید فوتبال باشگاهی خود را با چشم بادامی‌ها قیاس کنیم، اما به نظر می‌رسد بیان این جمله توجیه ناکامی استقلال است تا فاصله فوتبال ایران از کره‌جنوبی. هیچ‌کس منکر فاصله فوتبال ایران با کره‌جنوبی بویژه از منظر زیرساختی نیست، اما بی‌شک استقلالی که با شایستگی به مرحله نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان آسیا رسیده بود، این قابلیت و توان را نیز داشت که با گذر از سد اف‌سی سئول، فینال آسیایی را برای خود معنا کرده و طلسم چندساله را بشکند. اما چرا این اتفاق نیفتاد و حتی حمایت 80 هزار نفری نیز نتوانست برای آبی‌ها چاره‌ساز باشد؛ این نکته‌ای است که استقلالی‌ها قبل از آن‌که دست به فرافکنی زده و درصدد توجیه باشند، باید علت شکست را در بین خود و مسائل درون باشگاهی جستجو کنند. پیش از این نیز گفته بودیم که شکست 2 بر صفر در سئول قابل جبران است، مشروط بر آن‌که استقلالی‌ها در خانه با تمرکز لازم بازی کنند و در دفاع، کوچک‌ترین فرصتی را به حریف ندهند؛ اما در بازی چهارشنبه، این تمرکز از سوی آبی‌ها دیده نشد و کاپیتان کره‌ای‌ها با دریبلی عالی و خارج کردن احمد جمشیدیان از روند بازی، با ضربه‌ای دقیق از پشت 18 قدم، دروازه مهدی رحمتی باتجربه را گشود.

در حقیقت مهدی گلی را خورد که شاید با جایگیری مناسب در چارچوب دروازه هیچ‌گاه آن را نمی‌خورد. مهدی که چند گامی از دروازه جلوتر آمده بود، بسادگی پذیرای گلی شد که در شرایط عادی، هیچ‌گاه سابقه نداشت چنین گلی بخورد.

باز توجه کنید که استقلالی‌ها در شرایطی که باید در جهت جبران نتیجه رفت، با حوصله بازی می‌کردند، تمرکز لازم را نداشتند و این‌گونه بود که با وجود زدن گل دوم، خیلی زود گل دوم را نیز پذیرا شدند . قبول داریم که در فوتبال هیچ نتیجه‌ای قابل پیش‌بینی نیست، اما فکر می‌کنیم وقتی استقلال با هزار زحمت به مرحله نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان آسیا رسیده بود، باید با تجهیز بهتر و حمایت بیشتر، آماده بازی در برابر اف‌سی‌سئول می‌شد.

تیمی که با در اختیار داشتن چند بازیکن مطرح خارجی نظیر «دامیانوویچ» خوب و یکدست بازی می‌کرد و ضرورت اقتضا می‌کرد که استقلال در همان بازی رفت، نسخه عبور از سد حریف را بنویسد. اما نه‌تنها چنین نشد، بلکه امیر قلعه‌نویی نیز به جای متمرکز کردن حواس خود و بازیکنان تیمش به بازی برگشت، اسیر مسائل حاشیه‌ای و پاسخگویی به این و آن شد و به همین دلیل استقلال با روحیه‌ای نه‌چندان خوب برابر حریف کره‌ای حاضر شد. جدا از همدل نبودن استقلالی‌ها و اختلافات داخلی، حتی حضور دلگرم‌کننده شهردار تهران و قول پاداش یک دستگاه آپارتمان به استقلالی‌ها در صورت پیروزی نیز، نتوانست آب رفته را به جوی بازگرداند و این گونه شد که تیم آبی با وجود تمام شایستگی‌ها و توان تیمی، حضور در فینال آسیا را از دست داد. این‌که چه کسی در این‌زمینه مقصر است، استقلالی‌ها باید به جای عامل بیرونی که البته بی‌تاثیر هم نبوده، علت واقعی آن را در مسائل داخلی بجویند.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش