ردپای وبا در جهان

تشریح علمی این بیماری در سال 1563 میلادی از سوی یک پزشک پرتغالی توصیف شد و پزشکان قرن‌ها بعد به رابطه بین آب غیرسالم و شیوع وبا پی‌بردند.

سال 1883 میلادی، بالاخره رابرت کخ، پزشک آلمانی باکتری وبا را شناسایی کرد و بیماری وبا و باکتری عامل این بیماری تشخیص داده شد.

گفته می‌شود که شیوع وبا در جهان از سال 1917 میلادی تا امروز، هفت بار به صورت همه‌گیر درآمده است. یعنی طی این هفت اپیدمی، انسان در هر گوشه این کره خاکی که زندگی کرده است، از ابتلا به اپیدمی وبا مصون نبوده است.

درباره شیوع این بیماری به دیگر نقاط جهان هم روایت می‌شود که این بیماری ابتدا از سمت آسیا به اروپا و سپس به قاره آمریکا سرایت کرده و اپیدمی جهانی وبا با مسافرت‌های جهانگردان گسترش بیشتری پیدا کرده است.

آمار دقیقی در دسترس نیست، اما منابع مختلف روایت می‌کنند که در این هفت اپیدمی جهانی وبا، میلیون‌ها نفر کشته شده‌اند.

البته قبل از سال 1917 میلادی هم اپیدمی جهانی وبا وجود داشته است، اما آمار دقیقی از تعداد مبتلایان و قربانیان در آن سال‌ها وجود ندارد و می‌توان تصور کرد که در نبود تجهیزات و داروهای پزشکی که امروز در دسترس است، بیماری وبا به عنوان بیماری بدون درمانی بوده که ابتلا به آن مساوی با مرگ بیمار بوده است.

در قرن بیستم، مردم همان‌قدر که از طاعون و سل می‌ترسیدند و افراد مبتلا را قرنطینه یا طرد می‌کردند، همین ترس هم از وبا وجود داشت.

آمار کشته‌ها با وضع مالی مردم جهان نیز ارتباط مستقیم داشت. در کشورهای ثروتمند که امکان استفاده از آب و غذای سالم وجود داشت، افراد متمکن کمتر درمعرض خطر ابتلا به وبا قرار داشتند، اما شهروندان مناطق فقیرنشین به دلیل استفاده از منابع ناسالم آب و غذا، بیشتر مستعد ابتلا به وبا بودند.

از سال 1923 میلادی تا امروز شاهد اپیدمی وبا در سطح جهانی نبوده‌ایم، اما اپیدمی وبا در سطح کشورها همچنان وجود دارد. این روزها، کشورهای فقیر آفریقایی و آسیایی همچنان در صدر آمار مبتلایان به وبا قرار دارند و هنوز هم در برخی کشورهای آفریقایی، مردم به آب لوله‌کشی سالم دسترسی ندارند و همین عامل، وبا را در این کشورها افزایش داده است.