آینده‌ سیاه زمین

این روزها که همه چیز رو به مدرن شدن می‌رود خیلی خوشایند است با یک بازی نقش‌آفرینی کلاسیک و ایزومتریک مواجه شویم.

Shadowrun Returns ما را به سیاتل 2050 می‌برد، جایی که فساد و تباهی زمین را فرا گرفته و انسان‌ها در کنار موجوداتی برآمده از متن فانتزی چون ارک‌ها، ترول‌ها، کوتوله‌ها و اِلف‌ها روزگار می‌گذرانند. با نصب بازی، شما داستان «سوئیچ مرد مرده» را در دسترس دارید که متشکل از چند ماموریت مختلف است. با این حال به نظر می‌رسد در آینده از طریق ورک‌شاپ استیم داستان‌های بیشتری چه از طرف سازنده‌ها و چه کاربران به بازی اضافه شود. مثل هر بازی نقش‌آفرینی دیگر در ابتدا شما کاراکتر خود را از بین چند نژاد انتخاب کرده و پس از گزینش توانایی‌ها و کلاس مورد نظر خود وارد بازی می‌شوید. اگرچه هر کدام از این نژادها و کلاس‌ها توانایی‌های متفاوتی با یکدیگر دارند، اما در نهایت می‌توان این ضعف را به بازی وارد دانست که تنوع در انتخاب، تاثیر چندانی روی روند بازی نگذاشته و سبک منحصر به فردی ایجاد نمی‌کند. شاید در این میان تنها کوتوله‌ها باشند که به لطف یک «قدرت اراده» بیشتر نسبت به دیگر نژادها گزینه‌ مناسب‌تری برای تبدیل شدن به کلاس میج یا جادوگر باشند. درخت توانایی در بازی وجود دارد که شما با انجام ماموریت‌های اصلی و جانبی مختلف و کسب امتیاز کافی می‌توانید توانایی کاراکتر خود را در شاخه‌ مورد نظر ارتقا دهید. ممکن است دوست داشته باشید از نزدیک نبرد کنید یا ایستادن در فواصل دور و شلیک به دشمنان را ترجیح دهید. بله علاوه بر قدرت‌های فانتزی هر شخصیت، شما به سلاح‌های گرم و قدرت بازو نیز دسترسی دارید که متاسفانه در بیشتر نبردهای نزدیک بسادگی می‌توانید تنها با مشت دشمنان مسلح را از پا دربیاورید. تنوع سلاح‌ها اندک است، ولی شیوه‌های استفاده از آنها مختلف بوده و همین مسأله کمی در ارائه‌ سبکی منحصر به بازیکن نقش دارد.

Shadowrun Returns بشدت بازی داستان محور است. ابتدا شما را وارد داستانی نسبتا ساده می‌کند، اما با هنرمندی و پیچشی که به وجود می‌آورد بازی را به سمتی می‌کشاند که شاید از همان ابتدا گمانش را نمی‌کردید. متاسفانه دیالوگی در بازی وجود ندارد و تمام صحبت‌ها و اطلاعاتی که به دست می‌آورید به صورت متن نمایش داده می‌شود. همچنین در مکالمه‌ها می‌توانید تصمیم‌های متفاوت بگیرید، ولی متاسفانه بجز یکی دو مورد ما شاهد تاثیر این تصمیم‌ها در روند بازی نبودیم. از طرفی فاصله‌ بین بخش‌های داستانی با اکشن زیاد است و مثلا به ازای 20 دقیقه متن خواندن، پنج دقیقه درگیری وجود دارد که در دراز مدت خسته‌کننده می‌شود. مبارزات بازی همانند XCOM تاکتیکی بوده و باید با توجه به محدوده‌ حرکت شخصیت‌هایی که می‌توانید هدایت کنید ـ در ادامه شمار آنها به چهار عدد می‌رسد ـ و همچنین استفاده از توانایی‌ها دشمنان را نابود کنید. گرافیک بازی زیبا و چشمنواز است و محیط‌های پر جزئیات را شاهد هستیم البته تا زمانی که هوس زوم‌کردن به سرتان نزند و مدل‌های کم جزئیات کاراکترها را نبینید. به هر حال سبک هنری و قالب سایبرپانک گونه‌ بازی به نحوی است که کمتر رغبتی به زوم‌کردن روی شخصیت‌ها نشان خواهید داد. Shadowrun Returns بازی کم ایرادی نیست، ولی تجربه‌ یک نقش‌آفرینی کلاسیک در این برهه‌ زمانی می‌تواند خوشایند باشد. به امید این‌که در آینده و با گسترش بازی شاهد بهبود هرچه بیشتر آن باشیم.

مجید رحمانی