پیامدهای یک پاداش

مجوزی که برای نخستین بار فی‌البداهه از سوی رئیس‌جمهور برای اعضای تیم ملی فوتبال، ضمیمه پاداش 50 میلیون تومانی و یک دستگاه خودروی داخلی‌شان به پاس صعود به جام جهانی برزیل شد تا بعدها نیز این مساله با درخشش تیم ملی والیبال در لیگ جهانی، برای والیبالیست‌ها هم در نظر گرفته شود. هر چند همان موقعی که این پاداش برای اعضای تیم ملی فوتبال در نظر گرفته شد، این پرسش مطرح شد که مجوز واردات خودرو چه سنخیتی با قهرمانان و ورزشکاران دارد که خواسته باشند به عوض دنبال کردن تمریناتشان، فکرو ذهن شان را متوجه واردات خودروهای لوکس کنند، اما به هر حال و به دنبال بازتاب گسترده این مساله بین مردم و بویژه جامعه ورزش، دیگر قهرمانانی نیز که در یک سال گذشته برای ورزش ایران افتخارآفرین شده‌اند به تلاش و تکاپو افتادند تا این عنایت خاصه در روزهای پایانی دولت دهم به آنان هم تعلق بگیرد.

به هر حال بحث چند میلیون نیست که خواسته شود از آن چشم بپوشند، بلکه بحث حداقل 400 میلیون تومان پولی است که گفته می‌شود فقط برای این مجوز از سوی دلال‌ها به قهرمانان پرداخت می‌شود.

ما مخالف پرداخت پاداش به قهرمانان ملی نیستیم و اصولا فکر می‌کنیم کاری را که فوتبالیست‌ها و والیبالیست‌ها برای حضور در جام جهانی برزیل در سال 2014 و درخشش در لیگ جهانی سال 2013 انجام دادند نمی‌توان با هیچ مبلغی به عنوان پاداش سنجید، اما در عین حال این مساله به این معنا نیست که انتظار نداشته باشیم بین این پاداش‌ها سنخیت لازم برقرار باشد. آخر برای هر ظرفی باید مظروفی خاص در نظر گرفت و نمی‌توان با یک تصمیم فوری، ورزشکارها را به سمت دلالان بازار خودرو سوق داد. هر چند که باید دید این مجوز دولت عطف به ماسبق خواهد شد یا خیر؟ اما به هر حال وقتی برای ورزش‌های تیمی فوتبال و والیبال این مجوز (بدون تکیه به سهمیه‌ای خاص) در نظر گرفته می‌شود، 12مدال‌آور ورزش ایران در المپیک لندن هم چنین انتظاری دارند که مجوز ورود خودرو به آنان هم تعلق بگیرد. به هرحال کاری که آنان در المپیک لندن برای قراردادن نام ایران بین 20 کشور برتر جهان ورزش در این بازی‌ها ( مقام هفدهمی ) انجام دادند، دارای ارزش بسیاری است و نمی‌توان بسادگی از کنار آن گذشت و آنها چنین تبعیضی را برنمی‌تابند. اینجاست که مشخص می‌شود تصمیم‌های آنی و شتابزده چه پیامدهایی دربر دارد.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش