نگه داشتن، مهم‌تر از ساختن

از این دست مراکز همه ما بسیار در ذهنمان سراغ داریم که با سروصدا و شلوغ‌کاری‌های رسانه‌ای افتتاح می‌شوند، اما بعد از مدتی نه‌تنها کارکرد خود را از دست می‌دهند، بلکه به مخروبه و ویرانه‌ای تبدیل می‌شوند.

اگر بخواهیم مثال بزنیم برخی مراکز فرهنگی و ورزشی که با شوهای نمایشی و رسانه‌ای به مناسبت‌های مختلف در سال‌های اخیر افتتاح شده‌اند، امروز به تنها چیزی که توجه نمی‌کنند، مردم است.

این مراکز که با صرف هزینه‌های هنگفت ساخته شده‌اند، با این وعده افتتاح شدند که در مناطق و محله‌های مختلف به قیمتی نازل‌تر از مجموعه‌های خصوصی امکانات ارائه دهند و با ارائه تسهیلات ورزشی اوقات فراغت جوانان را پر کنند. در این‌ که نفس ساخت و افتتاح مراکز فرهنگی هنری اقدامی پسندیده است، تردیدی وجود ندارد. ولی امروز اگر به برخی از مراکزی که در سال‌های اخیر با عنوان مجموعه‌های فرهنگی و ورزشی ساخته شده‌اند، سری بزنید با اتفاقات جالبی مواجه می‌شوید که دیگر قید رفتن به این مراکز را می‌زنید. مثلا در یک مرکز ورزشی که شاید عمرش به پنج سال هم نرسد، سونای بخار تعطیل است. آب جکوزی شبیه لجنزار شده است. دوش‌های آب گرم کار نمی‌کنند. کیسه پلاستیک و سشوار هم که برچیده شده است. در رختکن نیز آنقدر فضا نیست که بخواهی عرق‌کنان لباست را تنت کنی. مردم حساب می‌کنند اگر بخواهند بر فرض با قیمت 5000 تومان به چنین مجموعه‌ای بروند، این پول را دو سه برابر می‌پردازند و به مجموعه‌ای خصوصی می‌روند که بتوانند از همه امکانات بهره‌مند شوند.

مراکز فرهنگی بسیاری نیز چنین وضعی دارند. بسیاری از فرهنگسراها برنامه درخوری ندارند و همان سالن‌هایی هم که قرار بوده روزگاری به برپایی کارگاه‌های هنری تخصیص یابد، به امان خدا رها شده‌ است.

متاسفانه مقوله تجهیز و نگهداری هرگز در کشور ما از سوی مدیران جدی انگاشته نشده است. حال آن که تجهیز و نگهداری در بسیاری کشورها حتی جایگاهی بالاتر از افتتاح دارد. به همین منظور بودجه‌هایی هم که برای تجهیز و نگهداری اماکن خود در نظر می‌گیرند، شاید دست‌کمی از ساخت یک مجموعه نداشته باشد. این موضوع را به خیلی از مسائل دیگر نیز می‌توان بسط داد؛ از حفظ و نگهداری مجموعه‌های فرهنگی و ورزشی تا موزه‌ها، مترو، کتابخانه‌ها و... .

سجاد روشنی ‌/‌ گروه فرهنگ و هنر