ثبت شدیم، حالا که چی؟!

1. تمامی فرآیند کاری که برای ثبت کاخ گلستان انجام شده، که می‌توان آن را روند ایجاد و تکمیل پرونده، ارسال و ثبت آن در دبیرخانه و ارزیابی آن بوده، بیش از دو سال طول کشیده است منتها در این مدت باید یک سری کارهای زیرساختی برای آماده سازی بنا انجام می‌شد که روند آن احتمالا سال‌های سال طول کشیده است و نمی‌شود آن را به زمان کوتاهی محدود کرد.

2. از یاد نبریم که اگر ثبت این پرونده در پایتخت را به عنوان یک «اتفاق» به حساب آوریم، این اتفاق برای اولین بار در پایتخت افتاده و آن هم در قلب مرکز تاریخی پایتخت. در طول مسیر آماده‌سازی طرح کاخ گلستان، اصلی‌ترین چالش، ساماندهی حریم بنا بود که ما شاهد فعالیت‌های ارگان‌های مختلف بودیم. ارگان‌هایی در بخش‌های مختلف که با همدلی و همکاری تنگاتنگ در این حوزه هر چه از دست‌شان برآمد انجام دادند. به اعتقاد من، همین همدلی اولین نتیجه ثبت این پرونده است. در جریان انجام فعالیت‌های آماده سازی بنا، شورای شهر تهران، شهردار، شهرداری‌های مناطق، اداره زیباسازی و... دوشادوش سازمان میراث فرهنگی فعالیت کرده و باعث شدند که در مدتی کوتاه این حجم کار به نتیجه بنشیند. به تعبیر من رسیدن کاخ گلستان به فهرست یونسکو، بهترین بهانه و هدف بود برای این سازمان‌ها و حتی احساس می‌شد که همه این نهادها به اتفاق نظر می‌خواهند اصلی‌ترین مرکز تاریخی پایتخت ارتقای جهانی پیدا کند.

3. تا پیش از این در تهران یک مقصد جهانی نداشتیم. گردشگری اگر به پایتخت می‌آمد، اصلی‌ترین برنامه‌اش بازدید از شهرهایی بود که در آن‌ها آثار ثبت شده در فهرست یونسکو هستند حالا اما می‌توان ادعا کرد که این مقصد توسط یونسکو برای گردشگران ورودی ما معرفی شده و وقت آن است که از این ظرفیت بیشترین استفاده برده شود. بسیاری از پروازهای خارجی به مقصد فرودگاه امام خمینی تهران انجام می‌شود بنابراین داشتن یک مقصد گردشگری در تهران می‌تواند در جذب مستقیم گردشگر خارجی نتیجه بخش باشد.

 محمدحسن طالبیان

مسئول پرونده ثبت جهانی یونسکو