مسابقه قرآنی 1447

پرسش مسابقه کتبی، تشریحی طرح در ارتباط با پیام‌های این جزء بوده و صندوق پستی1447ـ 16765 شبکه قرآن و معارف سیما آماده دریافت برداشت‌های مخاطبان گرامی خواهد بود.

شماره: 17، سوره مبارکه: حاقه آیات مبارکه 34 ـ 25

مقایسه میان عاقبت خوبان و بدان، شیوه‏ای قرآنی برای شناخت بهتر حقایق است. در تربیت و هدایت، بشارت و هشدار در کنار هم لازم است. آگاهی از آینده، گامی برای تصمیم‏گیری صحیح امروز است. روزنه امید برای خلافکاران در آخرت بسته می‏شود. شاید تا قبل از دیدن نامه عمل، امیدی داشته باشند، ولی بعد از آن فقط حسرت می‌خورند.

این آیات با اشاره به حال و روز گنهکاران در روز قیامت می‌فرماید: «کسی که نامه عملش به دست چپش داده شود، می‏گوید: ای کاش نامه‏ام به من داده نشده بود و نمی‏دانستم حسابم چیست؟ ای کاش مرگ پایان کارم بود و دیگر زنده نمی‏شدم. دارایی من رفع نیازی از من نکرد. قدرتم از دستم برفت». در واقع در قیامت ثروت و قدرت، کارایی ندارد.

«ما اغنی عنی مالیه» و «هلک عنی سلطانیه» این دو جمله دو کلمه حسرت است که در آن روز بعد از بی‏نتیجه دیدن کوشش‏های دنیایی خود می‏گوید، چون او تا در دنیا بود می‏پنداشت کلید سعادتش در زندگی مال و قدرت است، و این دو تمامی ناملایمات احتمالی را از او دفع می‏کنند، و بر هر محبوب و لذتی مسلطش می‏سازند، و به همین خیال خام بود که تمامی سعی و توان خود راصرف به‌دست‌آوردن مال و قدرت کرد، و قهرا از یاد پروردگار خود و از هر سخن حقی که به سوی آن دعوت می‏شد اعراض نمود، و دعوت‌کننده را تکذیب می‏کرد، همین که سر از قبر برداشت و دید که تمامی سبب‏ها از کار افتاده‏اند، و امروز دیگر مال و فرزندان به کار نمی‏آیند، می‏فهمد که مالش فایده‏ای نداشت، و قدرتش هم باطل شد، لذا از در حسرت و درد این دو جمله را می‏گوید، اما چه سودی از گفتن؟! «خذوه فغلوه... فاسلکوه» این جملات دستور خدا به ملائکه را حکایت می‏کند، که بگیرید او را و در آتش بیفکنید.

در ادامه آیات می‌فرماید: «سپس در زنجیری که هفتاد ذراع باشد، درآورید. همانا او به خدای بزرگ ایمان نمی‏آورد و بر طعام دادن به نیازمندان ترغیب نمی‏کرد.»

کیفر دست‌هایی که در دنیا برای هرگونه فساد و ستم باز بود، غل و زنجیر قیامت است. «ذراع» فاصله آرنج تا نوک انگشتان است و در قدیم معیاری برای اندازه‏گیری بوده است و کلمه «هفتاد» یا به معنای حقیقی یا کنایه از زنجیر طولانی است. «جحیم» از «جحمه» به آتش شعله‌ور گویند. امام صادق(ع) فرمود: اگر یک حلقه از آن زنجیری که دوزخیان را با آن به بند می‏کشند، بر دنیا نهاده شود، دنیا از شدّت حرارت، ذوب می‏شود.(تفسیر نورالثقلین)