مسابقه قرآنی 1447

پرسش مسابقه کتبی، تشریحی طرح در ارتباط با پیام‌های این جزء بوده و صندوق پستی1447ـ 16765 شبکه قرآن و معارف سیما آماده دریافت برداشت‌های مخاطبان گرامی خواهد بود.

سوره مبارکه: قلم آیات مبارکه: 18 ـ10

کلمه «حلاف» به معنای کسی است که بسیار سوگند می‌خورد و لازمه بسیار سوگند خوردن در هر امر مهم و غیرمهم و هر حق و باطل، این است که سوگندخورنده احترامی برای صاحب سوگند که در اینجا خداست، قائل نباشد و همین بس است برای رذلی او و رذالت این صفت. «هَمَّازٍ» از «همز» به معنای عیب‏جو و مرادف کلمه «عیاب» است. «مَشَّاءٍ بِنَمِیمٍ» یعنی برای سخن‏چینی و نمامی، بسیار تکاپو می‏کند. مراد از «مَنَّاعٍ لِلْخَیْرِ» شاید بخل در مال باشد. چون قرآن درباره مال، کلمه خیر را به کار برده است. «زَنِیمٍ» به کسی گویند که اصل و نسب روشنی ندارد و به قومی نسبت داده نمی‏شود (زنازاده). امام صادق علیه‌السلام فرمود: «عُتُلٍّ» کفر بزرگ و «زَنِیمٍ» کسی است که در کفر خود حرص و ولع دارد.

برای نجات مردم، دشمن را با تمام ابعادش معرفی کنید. در این آیات حدود ده خصلت نقل می‏شود که به دلیل یکی از آنها، پرهیز از آنان لازم است تا چه رسد به این‌ که تمام این خصلت‌ها در گروه یا فردی باشد.

در جامعه اسلامی، افراد بی‏نسب و فرومایه‏ «مَهِینٍ»، عیب‏جو «نمیم» و کسانی که بخل، تجاوز، گناه و خشونت جزو ذاتشان شده است، جایگاه اجتماعی، سیاسی، مدیریتی ندارند.

رهبر جامعه که مورد اطاعت و پذیرش مردم است، باید سرچشمه نشاط، امید، وحدت و تقوا باشد و صفاتی همچون عیب‏جویی، سخن چینی، بخل، تجاوز و خشونت که هر یک عامل دلسردی و تفرقه است در رهبر ممنوع است.

آیات قرآن، بارها مورد انواع تهمت‏ها قرار گرفته است؛ با تعبیراتی از قبیل‏ «أَساطِیرُ الْأَوَّلِینَ» افسانه‏های پیشینیان، «أَضْغاثُ أَحْلامٍ» خواب‏های پریشان، «أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ» دروغ هایی که به خدا نسبت داده شده، «لَقُلْنا مِثْلَ هذا» سخنانی که ما نیز مثل آن را می‏توانیم بگوییم، «یُعَلِّمُهُ بَشَرٌ» انسانی این حرف‌ها را به او یاد داده، «أَعانَهُ عَلَیْهِ قَوْمٌ» گروهی پشت پرده به او کمک می‏کنند.

در روایات می‏خوانیم: خداوند به حضرت شعیب فرمود: من جمعیت صد هزار نفری را گرفتار قهر خود می‏کنم با این ‌که 40 هزار نفرشان بد و60 هزار نفرشان خوبند و این به دلیل آن است که خوبان غیرت دینی ندارند و با گناهکاران مداهنه می‏کنند.(تفسیر اطیب البیان)