فقط یک جام برای یونایتد ماند

تیم الکس فرگوسن هفتاد و یک ساله ابتدا اواسط اسفند 91 در دیدار برگشت یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا در خانه‌اش 2 بر یک به رئال مادرید اسپانیا باخت و با قبول شکست مجموع 3 بر 2 از صحنه این پیکارها خارج شد و سپس دوازدهم فروردین 92 در یک بازی تکراری از مرحله یک‌چهارم نهایی جام حذفی انگلیس یک بر صفر تسلیم چلسی و از عرصه این مسابقات هم به بیرون رانده شد. منچستر با 11 بار فتح جام حذفی انگلیس رکورددار این رقابت‌هاست، اما آخرین قهرمانی‌اش به سال 2004 بازمی‌گردد و در این حد فاصل شیاطین سرخ فینال‌های 2005 و 2007 را هم به آرسنال و چلسی واگذار کردند و با این اوصاف فرگوسن برای چشیدن دوباره طعم تصاحب این جام باید حداقل تا پایان فصل آینده صبر کند.

فرگوسن هنوز هم مدعی است اگر پیترچک، دروازه‌بان غول‌پیکر و چکی چلسی 20 دقیقه بعد از به ثمر رسیدن تک‌گل پیراهن آبی‌ها با حرکتی استثنایی ضربه سر خاویر هرناندز، مهاجم مکزیکی یونایتد را از زیر پیتر افقی دروازه بیرون نمی‌کشید و مانع از ثبت این گل حتمی نمی‌شد، یونایتد به مسابقه بازمی‌گشت و حتی می‌توانست در نهایت چلسی را در استمفوردبریج حذف کند و در صحنه جام حذفی انگلیس بماند، اما حقیقت امر این است که حتی در مسابقه اول دو تیم نیز که 2 بر 2 مساوی تمام و یک دیدار تکراری الزامی شد، مردان رافا بنیتس اسپانیایی در دقایق آخر چند فرصت عالی گلزنی را از دست دادند که هر یک می‌توانستند پرونده یونایتد را در قدیمی‌ترین جام رسمی فوتبال جهان 20 روز زودتر از تاریخی که ذکر کردیم، ببندد.

فرگوسن البته به این نیز معترف است که شاگردانش در دیدار تکراری با چلسی بسیار بد و فاقد سرعت و کارایی ظاهر شده‌اند و فقط آنتونیو والنسیا، مهاجم اکوادوری تیم کارنامه قبولی گرفته است.

فرگوسن که در آن مسابقه به هر دلیل موجه یا غیر موجهی رابین فان پرسی بهترین گلزن تیمش را تا دقیقه 65 روی نیمکت نشاند و فقط از آن لحظه وی را راهی میدان کرد، می‌گوید: «در جام حذفی، هم باید خوب بازی کنید و هم قدری از اقبال خوش بهره‌مند باشید و در روز مسابقه با چلسی هیچ‌یک از این موارد شامل حال ما نشد. در این روز ما بشدت فاقد تمرکز و آرامش و بیش از حد شتابزده بازی کردیم و این نمایشی بود که معمولا با آن نمی‌توانید جام‌های قهرمانی را صاحب شوید.»

تجربه سال‌ها کار مربیگری شامل 27 سال هدایت یونایتد، فرگوسن را به این نتیجه رسانده که در فوتبال حرفه‌‌ای بهره‌گیری از هر فرصت و موقعیتی الزامی بوده و مهم نیست کیفیت پیروزی چیست و پراهمیت‌تر از آن خود پیروزی است. وی که تیمش فصل پیش عنوان قهرمانی لیگ برتر انگلیس را فقط در واپسین ثانیه‌های فصل و بعد از گلزنی سرخیو اگه‌رو، مهاجم آرژانتینی منچسترسیتی در وقت تلف شده مسابقه این تیم با کوئینز پارک رنجرز و با ثبت برد 3 بر 2 برای این تیم از دست داد (اگر آن بازی مساوی هم به اتمام می‌رسید، یونایتد قهرمان می‌شد)، می‌گوید: برای من فرقی نمی‌کند با کدام ابزار و شرایط و با کدام ضربه و در کدام دقایق و ثانیه‌ها پیروز و قهرمان می‌شویم و مهم، قهرمان شدن است و این چیزی است که گذشت زمان و تجربه سال‌های طولانی به من آموخته است و باید از هر فرصت و موقعیتی استقبال و آن را تصاحب کرد. مهم‌ترین و باارزش‌ترین کار و دستاورد ما در این فصل واکنشی بوده که بازیکنان‌مان بعد از واگذاری قهرمانی لیگ برتر انگلیس به من. سیتی در آخرین ثانیه‌های فصل گذشته از خود بروز دادند و بسیار محکم و مطمئن ظاهر شدند و آن واقعه را به بهترین شکل جبران کردند. تحمل آن ناکامی در آخرین روز فصل واقعا سخت و آن واقعه از هر جهت باورنکردنی بود و معمولا بسختی می‌توان این اتفاقات را درک و هضم کرد، اما شاگردان من بر غم عظیم آن ناکامی فایق آمدند و در این فصل نتایجی گرفته‌اند که خیلی هم کمتر از صد درصد نبوده است. شاید ما از سه جام مورد نظرمان فقط یکی را برده باشیم، اما همان یکی را طوری برده‌ایم که نمونه و کم‌سابقه است.

آن قدر کم‌سابقه که یونایتد در هفته‌های پایانی فصل به دنبال ردیف کردن امتیازات به قصد رسیدن به رکورد اندوختن امتیازات در لیگ برتر انگلیس بوده که این حدنصاب را چلسی در سال 2005 تحت هدایت خوزه مورینیوی پرتغالی به ثبت رساند و به 95 امتیاز در 38 مسابقه خود رسید؛ چیزی که فقط الکس فرگوسن سیرنشدنی و تیم‌های او می‌توانند به سمتش هجوم ببرند و آن را به خطر بیندازند.

منبع: S.i.COM