چند می‌گیری حرف بزنی؟

این مسابقه از سال‌های دور وجود داشت، اما رقابت وقتی داغ‌تر شد که تعداد شبکه‌های تلویزیونی افزایش یافت. ازآنجا که هر شبکه‌ای خودش را ملزم می‌داند برنامه‌ای ویژه سال تحویل داشته باشد، برخی ستاره‌ها این اجازه را به خودشان می‌دهند که برای حضور جلوی دوربین شرط و شروط بگذارند. قضیه وقتی به مرحله هشدار رسید که در چند مورد خاص ستاره‌ها دریافت مبلغی به عنوان هدیه را شرط حضورشان در برنامه‌های زنده عنوان کردند.

این اتفاق که در چند سال گذشته بندرت رخ داده، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت. بعضی‌ها از کاه، کوه ساختند و این‌گونه جلوه دادند که هر کسی جلوی دوربین درباره عشق و محبت حرف می‌زند، پول زیادی به جیب زده و نباید حرف‌هایش را باور کرد. اما بعدها مدیران تلویزیون توضیح دادند که این اتفاق فقط چند بار رخ داده و با مسببان آن بشدت برخورد شده است.

امسال چند هفته قبل از شروع سال نو معاونت سیما به شبکه‌ها دستور داده که تحت هیچ شرایطی به‌درخواست‌های مالی مهمانانشان توجه نکنند. امسال محدودیت‌های این بحث بیشتر شده و معاونت سیما اهدای هدیه از طرف شبکه را هم ممنوع اعلام کرده است. البته هدیه‌هایی که صرفا ارزش معنوی دارد و به قصد یادگاری به مهمانان تقدیم می‌شود در دایره این ممنوعیت قرار نمی‌گیرد.

این توصیه معاونت سیما از این جهت ارزشمند است که می‌تواند نقطه پایانی بر آشفته بازار معامله با ستاره‌ها بگذارد. ستاره‌ای که در گذشته بابت محبوبیتش دستمزدش را دریافت کرده، نباید بابت حضور در یک برنامه چند دقیقه‌ای انتظار پاداش‌های میلیونی داشته باشد. ظاهر شدن در قاب تلویزیون در طلایی‌ترین لحظات سال مسلما میزان شهرت و محبوبیت یک بازیگر سینما یا فوتبالیست را بیشتر می‌کند. این که ستاره‌ای هم شهرتش بیشتر شود و هم هدیه‌ای چشمگیر دریافت کند، معامله‌ای یکطرفه و نابرابر است.

تساوی، نخستین شرط برقراری یک رابطه اصولی و صمیمانه است. وقتی دو طرف می‌توانند ارتباطی محکم بایکدیگر برقرار کنند خودشان را به لحاظ اعتبار و کارآمدی در یک سطح بدانند. اگر ستاره‌ای احساس می‌کند که اعتبارش بالاتر از حضور در یک برنامه تلویزیونی است، خیلی مودبانه می‌تواند درخواست فرد تهیه‌کننده را ردکند وگرنه تعیین هدایای سنگین مالی چیزی را عوض نمی‌کند.

احسان رحیم‌زاده ‌/‌ گروه رادیو و تلویزیون