بازی در ابرها

سرویس‌هایی چون OnLive و Gaikai (که بتازگی سونی آن را خریده است) به اینترنت سریع نیاز دارد، اینترنتی که همه نمی‌توانند از عهده هزینه‌اش برآیند یا همه جا در دسترس نیست. این موضوع شاید یکی از دلایلی باشد که گیب نویویل، مدیرعامل Valve معتقد است بازی‌های رایانش ابری هیچ‌گاه فراگیر نخواهد شد و درست پیش از رسیدن به جریان غالب، شکست خواهد خورد.

برای درک این موضوع، بهتر است این جمله را این طور بررسی کنیم: بازی‌های رایانش ابری، در حقیقت استریم یا ارسال ویدئوها به‌صورت منظم از یک سرور خارجی به تلویزیون، رایانه، تبلت یا تلفن خواهد بود. حالا باید افزایش هزینه شبکه را در نظر گرفت که بیشتر از هزینه کنسول، رایانه شخصی یا Steam Box خواهد شد.

به همین ترتیب هر چه بستر شبکه بازی‌های رایانش ابری بزرگ‌تر شود، هزینه‌های آن نیز افزایش می‌یابد و تامین‌کنندگان مالی این هزینه‌ها نیز فقط کاربران خواهند بود. هر چند خود کاربران هستند که در نهایت از این هزینه‌ها استفاده می‌کنند، اما بالارفتن این هزینه‌ها بعد از مدتی به‌صرفه نخواهد بود.

Latency نیز یکی دیگر از معایب این سرویس‌ها خواهد بود. مساله این نیست که اینترنت معمولی باعث رشد بازی‌های رایانش ابری نخواهد شد، بلکه با بزرگ‌تر شدن بازی‌ها، حساسیت به تاخیر بیشتر خواهد شد.

Latency یا تاخیر زمانی، به فاصله اعمال دستور از سوی کاربر تا زمان پاسخ سیستم گفته می‌شود. پدیده‌ای که در ایران امری عادی است و هیچ سرویس‌دهنده اینترنتی در ایران وجود ندارد که هنگام اجرای بازی‌های آنلاین، سرویسی در خور و مناسب ارائه کند. گرچه بازی‌های رایانش ابری جایی برای همه‌گیر شدن ندارد، اما چنین فناوری‌ از نظر زیرساخت در ایران غیرممکن خواهد بود.