به افتخار هوای پاک

بارانی که در دو روز گذشته بر سر پایتخت بارید البته باران اسیدی بود، بارانی پر از مونواکسید کربن، ازن و ذرات معلق، اما نتیجه‌اش خوب بود، خوب به اندازه زیبایی آسمان آبی، درخشندگی نور خورشید، هوایی بدون بوی دود و شهری که خاکستری رنگ نبود.

ما که چشم‌مان به جمال این زیبایی‌ها روشن شد، مدیر شرکت کنترل کیفیت هوای تهران هم اعلام کرد، هوای پایتخت پاک است و غلظت تمام آلاینده‌ها در حد مجاز، ولی می‌دانید برای چندمین بار در سال 91؟ برای بار دوم، آن‌هم در 310 روز سپری شده از امسال، یعنی قطره در مقابل دریا.

توزیع پاکی و ناپاکی هوا در این شهر واقعا ناعادلانه است، سهم ما تهرانی‌ها از هوا بیشتر اوقات فقط ترکیبات سمی است، حاصلش هم هزار و یک بیماری جسمی و روانی که گشتی در شهر تائیدش می‌کند و مقصر اصلی‌اش هم مسئولانی که طرح‌ها را نیمه‌کاره رها می‌کنند و هر وقت از آلودگی هوا برایشان می‌گویی، طومار گزارش عملکرد ارائه می‌دهند.

اما آبپاشی خدا از اوج آسمان که شباهتی به آبپاشی خنده‌آور دو سال گذشته تهران با هلیکوپتر نداشت و مثل این طرح، خرجی هم روی دست مردم نگذاشت، همه این نقص‌ها و ناکارآمدی‌ها را جبران کرد تا نشان دهد که تهران بیش از هر چیز به تهویه هوا نیاز دارد.

آسمان آبی دیروز تهران که با ابرهای تور مانند خوش‌نقش تزئین شده بود این را نیز نشان داد که یک روز پاک، با هوایی ملایم که دم و بازدم، به جای دود، اکسیژن به ریه‌ها می‌فرستد و خورشید به جای آن‌که از پس‌لایه‌های غلیظ دود بتابد بی‌پرده و نرم نورافشانی کند، تا چه اندازه در روحیه مردم موثراست؛ مردم پایتخت دیروز خوشحال‌تر به‌نظر می‌رسیدند.

تهران اما تنگی نفس مزمن دارد و اگر هوا چند روز راکد بماند، خیلی سریع از شرایط پاک بیرون می‌آید و به مرز هشدار می‌رسد. برای همین است که کنترل آلودگی هوای تهران برنامه‌های ویژه می‌خواهد، نه شعار، نه وعده‌های پوشالی، نه چشم بستن بر ناکارآمدی‌ها و نه انکار حقیقت.