استفاده از فضای آشوب

تحولات این دو کشور این روزها مجموعه‌ای از چالش‌ها و نابسامانی‌ها را نشان می‌دهد. از یک سو در داخل این کشورها بحران‌های امنیتی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در ابعاد گسترده‌تری مشاهده می‌شود به گونه‌ای که هر روز این کشورها با چالشی جدید مواجه هستند.

از سوی دیگر روابط دو کشور نیز به رغم تأکیدات طرفین بر لزوم گسترش مناسبات با چالشهایی مواجه است به گونه‌ای که در مواردی طرفین به صف‌آرایی برابر یکدیگر پرداخته و هر کدام دیگری را متمهم به دخالت در امور خویش می‌سازد.

در کنار تأثیرات ارتشها، دستگاه‌های اطلاعاتی و سیاسیون بر فرآیند مناسبات‌ دو کشور، نقش و تحرکات غرب از جمله مؤلفه‌هایی است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت، فضای بحران در حالی افغانستان و پاکستان را فرا گرفته است که غربی‌ها همزمان دو طرح را در پیش گرفته‌اند. نخست رویکرد به مذاکره با طالبان است به گونه‌ای که آنها حتی حاضر به تأسیس دفتر برای طالبان در قطر شده‌اند و نشست‌های متعددی از جمله نشست پاریس را برای مذاکره با طالبان برگزار کرده‌اند.

دوم آنکه غرب به ویژه آمریکا به دنبال تحمیل توافقنامه امنیتی به افغانستان است. براساس آن آمریکا پس از 2014 بیش از 10 هزار نیرو در افغانستان حفظ می‌کند در حالی که این نیرو از مصونیت قضایی (کاپیتولاسیون) برخوردار می‌باشد.

 براساس این توافقنامه آمریکا به بهانه آموزش، ارتش افغانستان را تحت سلطه خواهد گرفت که به منزله سلطه به کل افغانستان است. با توجه به چالشهایی که برای مذاکره غرب با طالبان و امضای توافقنامه امنیتی وجود دارد،غربی‌ها برآنند تا از فضای آشوب و بحران در افغانستان و پاکستان برای انحراف افکار عمومی از این تحولات بهره‌برداری کنند.

 به عبارت دیگر می‌توان گفت که ناآرامی‌ این کشور ابزاری برای غرب شده تا همزمان خواسته‌های خود را در این کشورها و کل منطقه اجرایی سازد. شاید غربی‌ها در ایجاد ناآرامی‌های پاکستان و افغانستان نقش مستقیم چندانی نداشته باشند اما در نهایت به دنبال بهره برداری از این شرایط برای سیاستهای سلطه‌طلبانه خود هستند که نتیجه آن بحران‌های شدید در این کشورها و کل منطقه است که به قیمت جان هزاران نفر ختم خواهد شد. این در حالی که آنها در نهایت با ادعای مقابله با ناآرامی‌های این کشورها دخالت‌های گسترده تر در امور آنها را توجیه می‌کنند.

قاسم غفوری-جام جم آنلاین