فقط می‌نویسم، منتشر نمی‌کنم

من که کاری جز نوشتن ندارم.

نوشتن رمان «آستارا آستارا» مصادف شد با فوت همسرم. با این حال با هر سختی و جان کندنی بود، تمامش کردم. چون ممکن بود از ذهنم برود.

فعلا دارم یک مجموعه داستان به هم پیوسته به اسم «ذبیح» می‌نویسم. اول می‌خواستم یک داستان بلند بنویسم که اتفاقات آن در روستای آبا اجدادی ما رخ می‌داد و اسمش «یاسه چای» بود. اما در حال نوشتن، خود به خود به مجموعه داستان به هم پیوسته تبدیل شد. تا الان پنج قسمت آن را نوشته‌ام و فکر نمی‌کنم بیشتر از شش یا هفت قسمت بشود.

من هیچ کدام از این کارهایی را که نوشته‌ام به ناشری نداده‌ام. الان چند وقت است که به دلیل شرایطی که به نویسنده تحمیل می‌کنند، هیچ کدام از کارهایم را به ناشر نمی‌دهم. رمان «بی‌تردید سه‌شنبه بود» هم با وضع بدی منتشر شد. بنابراین تصمیم گرفتم از چاپ کتاب هایم فعلا دست بردارم تا هم وضع بهتر شود و هم کاغذ ارزان‌تر شود.

بله. همین طور است. خودم هم گاهی نیاز دارم داستان‌هایم منتشر شود. سال 91 هم چیزی منتشر نکردم. الان یک مجموعه داستان پیش نشر موزون دارم که امیدوارم در همین زمستان منتشر شود. ناشر امیدوار است بتواند کاغذ دولتی گیر بیاورد. من که از این مسائل سر در نمی‌آورم اما ظاهرا اگر کاغذ دولتی نباشد کتاب گران می‌شود و به نظر می‌رسد برای خواننده خریدش سخت باشد.

«مگر چراغی بسوزد»

سجاد روشنی ‌/‌ گروه فرهنگ و هنر