کرش معماری نکرد، نتیجه هم نگرفت

امارات، ضعیف‌ترین تیم گروه در تهران بسختی تسلیم شد و در دو بازی دیگر خبری از برد نبود. تیم ملی که سودای صعود مستقیم به جام جهانی را داشت، حتی به پلی‌آف هم نرسید و این‌گونه بود که رویای جام جهانی 2010 نقش بر آب شد. اکنون با اوضاع مشابهی مواجه هستیم، با این تفاوت که فرصت شش هفت ماهه برای بازسازی تیم ملی وجود دارد؛ فرصتی که همه را برای تغییرات تازه به وسوسه انداخته است، حتی کفاشیان ـ که حامی بی‌چون و چرای کرش بود ـ بحث بر سر ماندن یا رفتنش بیش از پیش به گوش می‌رسد. این می‌تواند به نوعی پلان B برای فدراسیونی‌ها باشد. یک آلترناتیو، یک ریسک بزرگ، اما اگر این برنامه هم نتیجه ندهد...

این همان موضوعی است که مانع یک شوک بزرگ به تیم ملی می‌شود. چهار سال پیش این اتفاق افتاد و نه‌تنها اوضاع بهتر نشد که تیم ملی به پلی‌آف نیز نرسید. اکنون تردیدهای زیادی درباره سرنوشت تیم ملی وجود دارد. کسی بدرستی از آینده خبر ندارد. هیچ‌کس هم نمی‌داند کدام تصمیم بهترین خواهد بود. سردرگمی عجیبی به وجود آمده است. ازبک‌ها همه برنامه‌ها را به‌هم ریختند. تیم ملی می‌توانست به جام جهانی سلام کند، این رویای همه فوتبالی‌ها بود، حتی کرش؛ مربی‌ای که می‌توانست دوباره احیا شود. او آمده است تا بار دیگر خود را اثبات کند و به سطح اول فوتبال دنیا بازگردد، اما برنامه‌هایش تا اینجای کار جوابگو نبوده‌ است. کرش اثرات مثبت آنچنانی را بر جای نگذاشته، دست‌کم به ظاهر که این‌گونه است.

روزی که مسئولان فدراسیون فوتبال، کارلوس کرش را به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب کردند، صحبت از یک معمار بزرگ بود که می‌تواند رد بزرگی را از خود در فوتبال ایران بر جای بگذارد. کاری که رایکوف کرده بود یا دست‌کم مرحوم ایویچ و حتی در مرتبه‌ای نازل‌تر برانکو. هنوز هم از این مربیان به نیکی یاد می‌شود.

در این‌که کرش یک اسم بزرگ بوده که همیشه سر الکس فرگوسن از او به نیکی یاد کرده و در رزومه‌اش سرمربیگری رئال مادرید و تیم ملی پرتغال هم به چشم می‌آید، تردیدی نیست. براساس آنچه مسئولان فدراسیون فوتبال می‌گفتند قرار بر این بود که همه تیم‌های ملی ایران در رده‌های مختلف براساس برنامه‌های کرش کار خود را پیش ببرند، ولی با گذشت زمان خبری از معماری این مربی پرتغالی نشد. رسیدن به جام جهانی، هدف اول و آخر سران فدراسیون شد و کرش هم چنان در این خواسته فدراسیونی‌ها غرق شد که حتی نگاهی به پدیده‌ها و بازیکنان جوان آماده لیگ نداشته است. او که قرار بود با معماری خود سنگ بنای آینده فوتبال ایران را بخوبی پی‌ریزی کند، به بازیکنان پا به سن گذاشته و با تجربه دل بسته تا تیم ملی را به هر ترتیب که شده به جام جهانی برساند که در این راه نیز تا اینجای کار موفق نبوده و با اما و اگرهای زیادی مواجه است. در تیم ملی تحولی که دست‌کم بتوان آن را نوعی آینده‌نگری دانست به چشم نمی‌آید، در تیم‌های پایه‌ای هم ردی از کرش دیده نمی‌شود و بالاخره این‌که در راه رسیدن به جام جهانی رسیده‌ایم به سرجای همیشگی؛ همان اما و اگرهای لعنتی!

بازی بعدی تیم ملی فوتبال در رقابت‌های انتخابی جام جهانی 2014 روز 14 خردادماه در زمین قطری‌ها برگزار خواهد شد. این در حالی است که هفته هفتم این مسابقه‌ها در روز ششم فروردین ماه برگزار خواهد شد که در این روز تیم ملی فوتبال کشورمان با قرعه استراحت روبه‌رو است. در این روز کره جنوبی پذیرای قطر است و در تاشکند هم ازبکستان به مصاف لبنان می‌رود. به نظر می‌رسد تکلیف نهایی تیم ملی در این روز مشخص خواهد شد. دو میزبانی که در این روز به میدان می‌روند، حالا مدعیان اصلی صعود مستقیم به جام جهانی از این گروه هستند و با توجه به قدرتی که دارند، بردشان برابر قطر و لبنان تقریبا قطعی به نظر می‌رسد، مگر این‌که شگفتی بزرگی در سئول یا تاشکند رخ دهد که در این صورت شانس دوباره به ایران رو خواهد کرد، مخصوصا در صورت امتیاز گرفتن لبنان از ازبکستان. آنچه مسلم است در این روز مشخص می‌شود که ایران با در نظر گرفتن دو بازی سخت در زمین قطر و کره، آیا شانس زیادی برای صعود مستقیم به جام جهانی خواهد داشت یا این که به پلان B باید فکر کند، یعنی حضور در پلی‌آف. چهار سال پیش تیم ملی این شانس را کاملا از دست داد و حتی نتوانست به رقابت‌های پلی‌آف هم برسد، ولی حرف‌های سیموئز، دستیار کرش بعد از بازی با ازبکستان نشان داد که کادر فنی از حالا نگاهی جدی به این مرحله دارد که البته دشواری‌هایش از چهار سال پیش بیشتر خواهد بود؛ چراکه این بار نماینده آسیا باید با تیمی از آمریکای لاتین رقابت کند. ایران در صورتی که بخواهد روی صعود غیرمستقیم به جام جهانی حساب باز کند، ابتدا باید تیم سوم گروه دیگر را که از بین یکی از سه تیم عراق، اردن و عمان مشخص خواهد شد، کنار بزند و پس از آن جدالی سرنوشت‌ساز با نماینده آمریکای لاتین داشته باشد.