آغاز آیین طشت‌گذاری در اردبیل

با برگزاری این مراسم که با حضور زنان، مردان، کودکان و بزرگسالان صورت گرفت، این شهر به صورت رسمی حال و هوای محرم به خود گرفت. در شهر اردبیل و در فضای داخلی مساجد شهر سکوهایی وجود دارد که روی آنها طشت بزرگ مسی و برنزی گذاشته می‌شود که نزد عزاداران حسینی از حرمت خاصی برخوردار است و در طول سال روی جایگاه ویژه خود می‌ماند تا سه روز مانده به آغاز ماه محرم در آیینی خاص که به آن طشت‌گذاری گفته می‌شود و مخصوص عزاداری شهر اردبیل است مورد استفاده قرار می‌گیرد.

پژوهشگر تاریخ اردبیل و عضو هیات امنای محلات شش‌گانه با اشاره به این نکته که آیین طشت‌گذاری به مناسبت آغاز ایام عزاداری شهدای کربلا فقط در شهر اردبیل سابقه تاریخی دارد،‌ به فارس گفت:‌ مراسم طشت‌گذاری از بیست و هفتم ذی‌الحجه تا اول ماه محرم، یعنی در فاصله سه روز در نزدیک به 200 مسجد اردبیل برگزار می‌شود.

بیوک جامعی افزود: ‌اولین طشت‌گذاری رسمی شهر، روز بیست و هفتم ذی‌‌الحجه پس از نماز مغرب در مسجد جامع شهر صورت می‌گیرد و سپس طی روزهای باقیمانده تا آغاز ماه محرم، بقیه محله‌ها نیز اقدام به برگزاری این مراسم می‌کنند. وی با اشاره به نحوه طشت‌گذاری مسجد جامع اردبیل گفت: طشت‌گذاری مسجد جامع شهر توسط عزاداران محله طوی مدیریت می‌شود، به طوری که چند روز مانده به بیست و هفتم ذی‌الحجه تعدادی از زنان این محله به نظافت مسجد محله و شست‌وشوی طشت‌ها اقدام می‌کنند تا این طشت‌ها در گوشه‌ای از مسجد قرار گیرد.

جامعی تصریح کرد: در مسجد جامع اردبیل به نشان شش محله اصلی شهر، شش طشت آب وجود دارد که در روز طشت‌گذاری مسجد جامع، افزون بر عزاداران محله طوی و توابع آن، ریش‌سفیدان و رؤسا و هیات امنای پنج محله دیگر نیز حضور می‌یابند. ‌این پژوهشگر عاشورایی خاطرنشان کرد: بعد از عزاداری حسینیان محله طوی و محله‌های تابع آن، طشت هر محله توسط نماینده همان محله با کمک جوانان و در میان ازدحام جمعیت به دوش گرفته می‌شود و روی سکویی که برای طشت‌ها در مسجد ساخته شده، قرار می‌گیرد. بعد از قرار گرفتن آخرین طشت روی سکوی مورد نظر، عزاداران حسینی کوزه‌های آب را بر دوش می‌گیرند و در میان ازدحام عزاداران، آب آنها را در درون طشت‌ها خالی می‌کنند.

عضو هیات امنای محله طوی بیان کرد:‌ عزاداران اردبیل افزون بر آن که برای رفع تشنگی این ده روز عزاداری، از آب طشت‌ها می‌نوشند، به شفابخش بودن این آب نیز عقیده دارند و آن را به عنوان تبرک به خانه‌ها می‌برند تا بیمارانشان هم از آن آب بنوشند که البته با کم شدن آب باز هم آب تازه‌ای در طشت‌ها ریخته می‌شود.