پیش‌نیازهای فوتبال بین‌المللی

مربی شناخته‌شده فوتبال ایران بخوبی آگاه است که حضور تعداد بیشتری از بازیکنان فوتبال کشورمان در لیگ‌های اروپایی، بر غنا و کیفیت فنی فوتبال آنان اضافه می‌کند و این جدا از اعتبار و جایگاهی است که برای فوتبال ایران حاصل خواهد شد.

هر چند در حال حاضر، تعداد لژیونرهای ایران در فوتبال اروپا حسابی آب رفته است و با احتساب بازیکنان دو رگه، اکنون تنها پنج بازیکن ایرانی ‌در آن سوی مرزها شاغل هستند، اما واقعیت این است که برای رقابت با کشورهایی چون ژاپن و کره جنوبی در این عرصه، باید فاکتورهای لازم را در نقل و انتقال بین‌المللی بازیکنان فوتبال مورد توجه قرار داد. جدا از بهره‌مندی از استانداردهای روز فوتبال دنیا، تسلط به زبان انگلیسی نیز موضوع مهم و قابل توجهی است که نمی‌توان از کنار آن بسادگی عبور کرد.

شاید بتوان گفت اگر مهدی مهدوی‌کیا و علی دایی تا این حد در فوتبال آلمان رشد کرده و شناخته شده‌اند، جدا از تلاش و ممارست شان به منظور ارائه فوتبالی مدرن و مطابق با استانداردهای روز، آشنایی‌شان با زبان آلمانی و انگلیسی کمک زیادی کرد تا خیلی زود در تیم‌های باشگاهی جا افتاده و خود را با کادر فنی و بازیکنان هم‌تیمی تطبیق دهند.

در نظر بگیرید اگر کریم باقری و خداداد عزیزی با تمام استعداد و توانایی‌های فنی‌شان نتوانستند در بوندس‌لیگای آلمان جا بیفتند، یک دلیل مشخص آن برمی‌گشت به ضعف‌شان در مکالمه زبان آلمانی که اجازه نمی‌داد آنان بدون مترجم با مربیان و بازیکنان تیم خود ارتباط لازم را برقرار کنند‌ یا تصور کنید اگر علی کریمی تسلط کاملی به زبان انگلیسی و آلمانی داشت، می‌توانست خیلی بیشتر از اینها در سطح اول فوتبال اروپا و جهان مطرح شود و بدرخشد.

تسلط به زبان خارجی صد البته برای دروازه‌بانان از اهمیتی دوچندان برخوردار است و شاید یک دلیل مشخص که تاکنون موفق نشده‌ایم (منهای علیرضا حقیقی) دروازه‌بانی را به فوتبال اروپا معرفی کنیم، به همین ضعف ـ مکالمه زبان خارجی ـ برگشته است.

دلیل آن نیز مشخص است، اگر سایر بازیکنان چندان در طول بازی زبان به کارشان نیاید، یک دروازه‌بان باید بتواند با مدافعان تیم خود حرف زده و بویژه در ضربات ایستگاهی، آنان را در چینش‌های دفاعی هماهنگ کند.

بی‌شک اگر این مورد خاص نبود، احمدرضا عابدزاده با توجه به توانایی‌ها و واکنش‌های عالی‌اش در چارچوب دروازه، می‌توانست به اولین دروازه‌بان ایرانی تبدیل شود که برای خود حضور در یک تیم اروپایی و شناخته‌شده را معنا می‌کرد.

به هر صورت فوتبال ایران اگر می‌خواهد در زمینه نقل و انتقال بین‌المللی بازیکنان، جایگاهی را به خود اختصاص داده و پابه‌پای فوتبال کره جنوبی و ژاپن در این عرصه رقابت کند، باید به تمام مولفه‌ها و فاکتور‌های فوتبال بین‌المللی توجه کند. مثل همین فراگیری زبان و دوندگی استاندارد در زمین که یک بازیکن ایرانی در کنار تمام ویژگی‌ها و توانایی‌های فنی، نمی‌تواند نسبت به آنها بی‌تفاوت باشد. بی‌شک برای فوتبالی که می‌خواهد بین‌المللی باشد و از قافله روز فوتبال دنیا عقب نماند، رعایت این استانداردها‌ امری لازم و واجب است.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش