استاد شاگرد نواز

مراتب فضل و فروتنی و ادب و معرفت استاد ما دکتر جلیل تجلیل بر کسی پوشیده نیست. این بزرگمرد ادب پارسی که پیامبر سخن و قله فصاحت و بلاغت و سرحلقه جناس و سجع و بدیع و صنیع سخن دانشگاه است، همچنان تجلی‌‌گاه واژه‌هاست. او خود سرشار از استعاره‌های ناب است و کنایه و تشبیه و حقیقت و مجاز.

مگر می‌شود در دانشکده‌های ادبیات دانشگاه تهران و آزاد و هکذا تنفس کنی و نام بلند سرشار از تجلی و جلالت و جلوه و شکوه یعنی دکتر جلیل تجلیل را مزه‌مزه نکنی و نشناسی.

دکتر تجلیل، خود از جوانان قدیم است. کسی که دیوان شعر استاد سخن «استاد محمدحسین شهریار» را گرد آورده بود و خود از زبان استاد، پیشگفتاری نوشت و به یادگار ماند.

دکتر تجلیل، خود از بهترین استادان و مدرسان است که هیچ گاه کلاس درسش خسته‌کننده نبود و دانشجویان ادب پارسی در هنگامه‌های استماع تدریس و گفتارهایش بر بال بلند سیمرغ واژه و احساس در میان ابرها و آسمان‌ها سیر می‌کرده و بال و پر می‌زنند.

من، هیچ‌گاه ندیده و نشنیده‌ام که کسی از دکتر تجلیل گلایه کند. چه، آن بزرگمرد سرشار است از واژه و لطف و مهربانی.

اما نکته‌ای که من نگارنده می‌خواهم بازگو کنم، این است که من کمتر استادی را دیده‌ام چونان این نامی مرد به هنگام تجلیل از یک شاگرد، این‌گونه و آکنده از مهربانی، خامه در دست گرفته و شاگردنوازی نماید.

بی‌گمان ما شاگردان چنان استادی باید همچنان از مراتب آموزگاری‌شان آموختنی‌ها را بیاموزیم که «ذره‌پروری» و زیردست‌نوازی و شاگردنوازی، خاصیت دانشگاه متعهد و نظام علمی دانشگاهی خداگرای امروز است.

دانشگاهی که علامه جلال‌الدین همایی، خانلری، صفا، بحرالعلومی، غلامرضا ستوده، لسان، مصفا، امیربانو کریمی و دیگر بزرگان را داشته است و ما از پی‌آمدگان و دست‌پروردگان همان فرهیختگانیم؛ اگر همچنان شایسته باشیم.

اجازه می‌خواستم به عنوان یک شاگرد و دانشجوی استاد دکتر جلیل تجلیل، از حضرتشان سپاسگزاری نمایم که با نوشتن یک یادداشت، نه‌تنها دوستمان دکتر میرجلال‌الدین کزازی را بزرگ داشته‌اند که بار دیگر به ما شاگردان هم آموخته‌اند بزرگی در کالبد و جامعه خودشان هم متجلی است.

دکتر محمدباقر نجف‌زاده بارفروش - استاد دانشگاه