انجام وظیفه زیر باران

این شماره را صبح دیروز، وقتی با معاون پیشگیری آتش‌نشانی گفت‌وگو می‌کردم، گرفته‌ام. او به من گفته است هر شهروندی اگر گمان می‌کند در منزلش با نشت گاز CO (منواکسیدکربن) مواجه است، می‌تواند با این شماره تلفن تماس بگیرد و راهنمایی بخواهد.

او علائم مسمومیت با گاز را هم برایم شرح داده است و من فهمیده‌ام که شاید سردرد و خستگی شدید من و اعضای خانواده‌ام در چند روز گذشته نشانه‌ای از نشت گاز باشد.

صدای پشت گوشی با نگرانی می‌گوید: «چند روز است سردرد دارید؟ لوله بخاری سرد است؟.... لطفا همین الان نشانی‌تان را بدهید.»کمتر از پنج دقیقه بعد، ماموران شیفت «الف» آتش‌نشانی ایستگاه 18، زنگ خانه را می‌زنند. چهار آتش‌نشان با سرشانه‌های خیس و لبخند بر لب، داخل می‌شوند.سرگروه از این که اعزامشان به محل چهار دقیقه طول کشیده است، عذرخواهی می‌کند و توضیح می‌دهد که گروهش به علت بارندگی شدید در ترافیک مانده‌اند.

خیسی لباس‌ها و نفس‌نفس زدنشان می‌گوید شاید بخشی از راه را هم برای آن که زودتر برسند، دویده‌اند. آنها با دستگاه هشداردهنده گاز CO، در خانه می‌گردند تا میزان آن را اندازه بگیرند. اتصالات لوله‌ها را بررسی می‌کنند و بعد می‌گویند دلیل سردردمان هر چه باشد، از گاز نیست و خانه‌مان هیچ آلودگی ندارد.

ما در این فرصت برای آنها چهار استکان چای می‌ریزیم و گروه پیش از آن که فرصتی برای حرف زدن یا خوردن چای داشته باشند، به ماموریتی دیگر که در آن سقف خانه‌ای با باران پایین آمده است، اعزام می‌شوند.

سرگروه هنگام رفتن لبخند می‌زند: «خوشحالم که ماموریتمان به نتیجه نرسید و نشتی گاز در خانه نداشتید.»

حوالی ساعت 8:30 دقیقه، از همه اتفاقاتی که چند دقیقه پیش افتاده، فقط چهار فنجان چای سرد روی میز مانده است و من فکر می‌کنم به ماموران آتش‌نشانی که احتمالا باز در ترافیک مانده‌اند و باید بخشی از راه را بدوند.

ما که نباید همیشه انتقاد کنیم. گاهی وقت‌ها هم باید از خوبی‌ها بگوییم؛ خوبی‌هایی که خیلی‌ها آنها را فراموش کرده‌اند یا خیال می‌کنند انجام ماموریت، وظیفه ماموران است و جای تشکر ندارد، اما هیچ فکر کرده‌اید اگر همه آدم‌های جامعه در هر سمتی با همین احساس مسوولیت و سرعت عمل به وظایفشان عمل می‌کردند، چه دنیای شیرینی داشتیم؟ آیا همه کسانی که در اطرافمان می‌شناسیم همین‌گونه به مسوولیت‌هایشان عمل می‌کنند؟